Το σχέδιο πολιτικής διακήρυξης του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ

Εισαγωγικό Σημείωμα της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ:

Αγαπητές σ/σες, αγαπητοί σ/φοι. Το προσχέδιο διακήρυξης είναι κείμενο εργασίας. Διαμορφώθηκε μετά από συζητήσεις στην Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Έχει συμφωνηθεί πως το κείμενο είναι βάση για συζήτηση ωστόσο όπως είναι φυσικό και σ’ αυτό το κείμενο υπάρχουν επιμέρους διαφορετικές προσεγγίσεις και απόψεις. Ήδη έχουν κατατεθεί διαφορετικές εκδοχές σε μερικά σημεία του κειμένου οι οποίες κατατέθηκαν στη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ τις οποίες διαβιβάζουμε για μια πληρέστερη και ισότιμη παρουσίαση τους μαζί με το κείμενο εργασίας . Επί όλων αυτών θα πραγματοποιηθεί δημόσιος διάλογος όπως επίσης θα υπάρξουν και δημόσιες συμβολές συνιστωσών, συλλογικοτήτων, ανοιχτών συνελεύσεων και προσώπων. Με βάση αυτές τις συμβολές θα διαμορφωθεί το τελικό σχέδιο διακήρυξης που θα προταθεί στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη. ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι τροπολογίες εκτυπώνονται μαζί με το κείμενο και δίδονται στους συντρόφους. Σχέδιο Διακήρυξης Τι είναι και τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ -Ποιοι είμαστε, τι επιδιώκουμε, τι προτείνουμε, τι ζητάμε-

1. Προ­οί­μιο

Η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία ζει μια πρω­το­φα­νή σε έντα­ση και έκτα­ση κρίση, τη χει­ρό­τε­ρη που γνώ­ρι­σε με­τα­πο­λι­τευ­τι­κά. Τα λαϊκά στρώ­μα­τα έχα­σαν και εξα­κο­λου­θούν να χά­νουν τα ει­σο­δή­μα­τά τους, ερ­γα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα δε­κα­ε­τιών ακυ­ρώ­θη­καν και ακυ­ρώ­νο­νται, η κοι­νω­νία απο­συ­ντί­θε­ται, η δη­μο­κρα­τία πε­ρι­στέλ­λε­ται, η οι­κο­νο­μία ακο­λου­θεί κα­θο­δι­κό σπι­ράλ θα­νά­του ενώ ο ομα­λός τρό­πος ζωής όλων μας απο­διαρ­θρώ­νε­ται. Το κυ­ρί­αρ­χο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα διε­φθαρ­μέ­νο, ανί­κα­νο και πλή­ρως υπο­ταγ­μέ­νο στα με­γά­λα οι­κο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα, ενόσω προ­ω­θεί με όλα τα μέσα την κα­τα­στρο­φή, εξα­ντλεί τα όριά του και απο­στα­θε­ρο­ποιεί­ται. Ζούμε το τέλος μιας επο­χής. ζούμε τις ωδί­νες που θα γεν­νή­σουν μια νέα. Εκεί­νοι που κυ­βερ­νούν αρ­χί­ζουν να μην μπο­ρούν να κυ­βερ­νή­σουν όπως πριν. εκεί­νοι που κυ­βερ­νώ­νται αρ­χί­ζουν να μη θέ­λουν να κυ­βερ­νη­θούν όπως πρώτα.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ με την τρι­πλή ση­μαία του βρί­σκε­ται εδώ για να βάλει τέλος στην προϊ­ού­σα εξα­θλί­ω­ση, για να εκ­φρά­σει πο­λι­τι­κά τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας και την ανά­γκη να ανα­δει­χθεί αυτός ο κό­σμος σε ηγε­τι­κή δύ­να­μη της κοι­νω­νί­ας, για να εκ­φρά­σει, επι­πλέ­ον, την ανά­γκη να υπερ­βεί η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία τις πα­τριαρ­χι­κές και αν­δρο­κρα­τι­κές πρα­κτι­κές που συ­ντεί­νουν στην απο­δο­χή συ­ντη­ρη­τι­κών αντι­λή­ψε­ων ενώ σε επο­χές κρί­σης κιν­δυ­νεύ­ουν να γί­νουν ακραί­ες, για να εκ­φρά­σει, τέλος, την ανά­γκη ρι­ζι­κής οι­κο­λο­γι­κής ανα­μόρ­φω­σης της πα­ρα­γω­γής και της κα­τα­νά­λω­σης. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ βρί­σκε­ται εδώ για να ορ­γα­νώ­σει τη δη­μο­κρα­τι­κή ανα­τρο­πή, για να ανοί­ξει τον δρόμο σε μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, στη­ριγ­μέ­νης σε ένα ευρύ μέ­τω­πο κοι­νω­νι­κών και πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων, μιας κυ­βέρ­νη­σης που θα θέσει τη χώρα σε νέα τρο­χιά. Για να επι­τύ­χου­με αυτόν τον με­γά­λο στόχο, συμ­βάλ­λου­με με όλες τις δυ­νά­μεις μας στην ανά­πτυ­ξη ενός ισχυ­ρού κοι­νω­νι­κού κι­νή­μα­τος και ενός με­γά­λου πο­λι­τι­κού κι­νή­μα­τος, επι­μέ­νου­με στην ανά­γκη για κοινή δράση και συ­μπα­ρά­τα­ξη της Αρι­στε­ράς, ανα­λαμ­βά­νο­ντας τις σχε­τι­κά πρό­σφο­ρες πρω­το­βου­λί­ες, ισχυ­ρο­ποιού­με και διευ­ρύ­νου­με τον ίδιο τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ ως τον πο­λι­τι­κό φορέα που θα εμπνεύ­σει, θα κι­νη­το­ποι­ή­σει και θα συμ­βά­λει κα­θο­ρι­στι­κά στην ενό­τη­τα και στην ορ­γά­νω­ση των λαϊ­κών δυ­νά­με­ων, απο­σκο­πώ­ντας στην οι­κο­νο­μι­κή, κοι­νω­νι­κή, πο­λι­τι­κή και πο­λι­τι­στι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση της χώρας, απο­σκο­πώ­ντας σε μια χει­ρα­φε­τη­μέ­νη Ελ­λά­δα της ερ­γα­σί­ας, της δι­καιο­σύ­νης και της δη­μιουρ­γι­κό­τη­τας μέσα σε μια ρι­ζι­κά δια­φο­ρε­τι­κή Ευ­ρώ­πη.

2. Η ση­με­ρι­νή κρίση

Η κρίση που ζούμε, που ξε­κί­νη­σε ως κρίση του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συ­στή­μα­τος και με­τα­τρά­πη­κε σε κρίση δη­μό­σιου χρέ­ους οδη­γώ­ντας στα προ­γράμ­μα­τα λι­τό­τη­τας, τεί­νει να προ­σλά­βει οι­κου­με­νι­κές δια­στά­σεις, θί­γο­ντας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κάθε χώρα και αγ­γί­ζο­ντας κάθε πτυχή της κοι­νω­νι­κής ζωής. Τόσο η κρίση των τρα­πε­ζών όσο και η κρίση των κρα­τών είναι εκ­φρά­σεις της δο­μι­κής κρί­σης του κα­πι­τα­λι­σμού, όπως αυτή ξέ­σπα­σε μετά από τρεις δε­κα­ε­τί­ες συσ­σώ­ρευ­σης κερ­δών, μέσα από την τε­ρά­στια ανα­δια­νο­μή πλού­του και εξου­σιών υπέρ του κε­φα­λαί­ου που ορ­γά­νω­σε ο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος κα­πι­τα­λι­σμός σε πα­γκό­σμια κλί­μα­κα.

Αλλά πλέον η κρίση βα­θαί­νει και διευ­ρύ­νε­ται διαρ­κώς πε­ρισ­σό­τε­ρο, με σκο­τει­νό μέλ­λον και χωρίς ορατή έκ­βα­ση, με εξαι­ρε­τι­κά επι­κύν­δυ­να εν­δε­χό­με­να να ανοί­γο­νται μπρο­στά μας. Βα­θαί­νει και διευ­ρύ­νε­ται, μά­λι­στα, με τρό­πους που φαί­νε­ται να απα­γο­ρεύ­ουν κάθε εί­δους επι­στρο­φή στην πρό­τε­ρη κα­τά­στα­ση, όπου το κρά­τος δια­τη­ρού­σε τη δυ­να­τό­τη­τα να πα­ρεμ­βαί­νει ώστε κάπως να εξι­σορ­ρο­πεί τις απαι­τή­σεις του κε­φα­λαί­ου με τα κοι­νω­νι­κά αι­τή­μα­τα και να απο­κα­θι­στά ανε­κτές μορ­φές συ­ναί­νε­σης του­λά­χι­στον με τα με­σαία στρώ­μα­τα, με τρό­πους που κα­τα­στρέ­φουν τους απο­κα­τε­στη­μέ­νους όρους πο­λι­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης και τα ίδια τα συ­νταγ­μα­τι­κά και εν γένει θε­σμι­κά θε­μέ­λια των κοι­νω­νιών, με τρό­πους που θί­γουν ολό­πλευ­ρα κάθε έκ­φαν­ση της κοι­νω­νι­κής και προ­σω­πι­κής ζωής και την ίδια την ηθική σφαί­ρα, με τρό­πους, τε­λι­κά, που δια­γρά­φουν κάθε ελ­πί­δα ότι θα ανα­κτή­σου­με αυ­τού­σια εκεί­να που χά­σα­με. Με αυτήν την έν­νοια, δεν μας επι­τρέ­πε­ται να ανα­πο­λού­με κα­νέ­να πα­ρελ­θόν, οφεί­λου­με να απο­ποι­η­θού­με κάθε νο­σταλ­γία. Για να στα­μα­τή­σει η κρίση και για να ξα­να­γεν­νη­θεί η ελ­πί­δα, η πο­ρεία που ακο­λού­θη­σε ο κό­σμος μέ­χρις εδώ πρέ­πει να αλ­λά­ξει ρι­ζι­κά κα­τεύ­θυν­ση  στο σύ­νο­λό της. Στο σύ­νο­λό της: σε κάθε χώρα, σε κάθε κοι­νω­νι­κό χώρο, σε κάθε τομέα της κοι­νω­νι­κής ζωής. Να αλ­λά­ξει πα­ντού, με τα πρό­σφο­ρα κάθε φορά μέσα, με όλες τις δυ­νά­μεις που μπο­ρούν να επι­στρα­τευ­θούν. Μόνον έτσι θα μπο­ρέ­σουν να οδη­γη­θούν οι λαοί σε έναν ρι­ζι­κά και­νούρ­γιο κόσμο, σε έναν κόσμο αλ­λη­λεγ­γύ­ης, σε έναν κόσμο ου­σια­στι­κής δη­μο­κρα­τί­ας, πραγ­μα­τι­κής ισό­τη­τας και ελευ­θε­ρί­ας, σε έναν κόσμο κα­θο­λι­κής δι­καιο­σύ­νης. Η ευ­θύ­νη για αυτήν την ρι­ζι­κή αλ­λά­γη, για την οι­κο­δό­μη­ση αυτού του νέου κό­σμου, είναι ευ­θύ­νη των λαών της Γης και των αγώ­νων τους. Δη­λα­δή είναι ευ­θύ­νη δική μας.

Σή­με­ρα, το πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νο με­γά­λο κε­φά­λαιο με τις διά­φο­ρες συ­νι­στώ­σες του εξα­κο­λου­θεί να εξα­ντλεί τα πε­ρι­θώ­ρια κερ­δο­φο­ρί­ας από τις χώρες του λε­γό­με­νου «τρί­του κό­σμου», οδη­γώ­ντας τους λαούς στην πλήρη εξα­θλί­ω­ση και προ­ξε­νώ­ντας τα με­γά­λα ρεύ­μα­τα της οι­κο­νο­μι­κής με­τα­νά­στευ­σης. Οι το­πι­κοί πό­λε­μοι εξα­πλώ­νο­νται, νέοι εξα­πο­λύ­ο­νται, οι εστί­ες έντα­σης πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται και στους οι­κο­νο­μι­κούς με­τα­νά­στες προ­στί­θε­νται οι με­τα­νά­στες-πρό­σφυ­γες, θύ­μα­τα των πο­λέ­μων. Ο θρη­σκευ­τι­κός φα­να­τι­σμός, ως λαϊκή αλλά και αντι­δη­μο­κρα­τι­κή ιδε­ο­λο­γία, δεν υπο­χω­ρεί. Πα­ράλ­λη­λα, νέοι πρω­τα­γω­νι­στές και ανα­δυό­με­νες πε­ρι­φε­ρεια­κές δυ­νά­μεις έχουν εμ­φα­νι­στεί στη διε­θνή σκηνή ενώ ο αντα­γω­νι­σμός των με­γά­λων δυ­νά­με­ων οξύ­νε­ται και η ηγε­μο­νία των ΗΠΑ αμ­φι­σβη­τεί­ται. Ακόμη και ένας γε­νι­κευ­μέ­νος πό­λε­μος που θα ‘ξε­πε­ρά­σει’ την κρίση πρι­μο­δο­τώ­ντας τις βιο­μη­χα­νί­ες του πο­λέ­μου και όλες τις επι­χει­ρή­σεις που σχε­τί­ζο­νται άμεσα ή έμ­με­σα μαζί του, θα υπο­τά­ξει χώρες, θα κα­τα­στρέ­ψει πα­ρα­γω­γι­κές δυ­νά­μεις, θα απο­δε­κα­τί­σει τους λαούς και θα ανοί­ξει με το πέρας του το ελ­ντο­ρά­ντο της ‘ανοι­κο­δό­μη­ση­ς’ συ­νι­στά πλέον εν­δε­χό­με­νο που δεν μπο­ρεί να απο­κλει­στεί.

Αλλά, από την άλλη μεριά, οι εξε­λί­ξεις αυτές προ­κα­λούν ισχυ­ρές αντι­στά­σεις. Η απαί­τη­ση για ει­ρή­νη εξα­πλώ­νε­ται και δυ­να­μώ­νει, με­γά­λες απερ­γί­ες σα­ρώ­νουν χώρες ολό­κλη­ρες, οι πλα­τεί­ες των με­γά­λων πό­λε­ων του πλα­νή­τη κα­τα­λαμ­βά­νο­νται με αί­τη­μα την κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη, η τα­ξι­κή σκο­πιά δια­δί­δε­ται μα­χη­τι­κά ακόμη και στις ΗΠΑ,  η αρα­βι­κή άνοι­ξη ανοί­γει την πύλη της δη­μο­κρα­τί­ας σε χώρες της γει­το­νιάς μας ενώ στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή λαοί περ­πα­τούν νέους ελ­πι­δο­φό­ρους δρό­μους ενόσω οι χώρες τους προ­ω­θούν πε­ρι­φε­ρεια­κές ολο­κλη­ρώ­σεις προς προ­ο­δευ­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Ο κό­σμος ολό­κλη­ρος είναι σή­με­ρα σε ανα­βρα­σμό και βρί­σκε­ται μπρο­στά σε ένα εξαι­ρε­τι­κά κρί­σι­μο σταυ­ρο­δρό­μι.

Ανα­ζη­τώ­ντας διαρ­κώς νέα πεδία κερ­δο­φο­ρί­ας, το κε­φά­λαιο έχει στρα­φεί προς τις ανα­πτυγ­μέ­νες χώρες της Ευ­ρώ­πης. Απο­σκο­πεί να εξο­μοιώ­σει τε­λι­κά την Ευ­ρώ­πη ολό­κλη­ρη με τις χώρες του «τρί­του κό­σμου» και να επα­να­φέ­ρει τις σχέ­σεις κε­φα­λαί­ου-ερ­γα­σί­ας σε σχέ­σεις ανά­λο­γες με εκεί­νες που χα­ρα­κτή­ρι­ζαν την Αγ­γλία τον 19ο αιώνα. Έτσι, το κοι­νω­νι­κό κρά­τος δια­λύ­ε­ται, η δη­μό­σια πε­ριου­σία εκ­ποιεί­ται προς όφε­λος των ιδιω­τών κε­φα­λαιού­χων, το κό­στος της ερ­γα­σια­κής δύ­να­μης συ­μπιέ­ζε­ται στο έπα­κρο και η ανερ­γία εκτι­νάσ­σε­ται σε πρω­το­φα­νή επί­πε­δα. Η εξυ­πη­ρέ­τη­ση των ανα­γκών των «αγο­ρών» ανά­γε­ται σε υπέρ­τα­το νόμο, η κα­τα­στρο­φή των κοι­νω­νιών πα­ρου­σιά­ζε­ται σαν επα­κό­λου­θο μιας ανα­πό­δρα­στης φυ­σι­κής ροπής, και τα θύ­μα­τα της κρί­σης θε­ω­ρού­νται υπεύ­θυ­να των θε­ο­μη­νιών που τα πλήτ­τουν. Καθώς το προη­γού­με­νο πλαί­σιο κοι­νω­νι­κής συ­ναί­νε­σης κα­τα­στρέ­φε­ται χωρίς να οι­κο­δο­μεί­ται κά­ποιο νέο, ο αυ­ταρ­χι­σμός εντεί­νε­ται. Η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δη­μο­κρα­τία σε χώρες της Ευ­ρώ­πης τεί­νει να με­τα­τρα­πεί σε επί­φα­ση δη­μο­κρα­τί­ας, με υπο­βαθ­μι­σμέ­να κοι­νο­βού­λια, με πρω­θυ­πουρ­γούς που υπη­ρε­τούν αγόγ­γυ­στα τις οι­κο­νο­μι­κά κυ­ρί­αρ­χες δυ­νά­μεις, με συ­ρί­κνω­ση των δη­μο­κρα­τι­κών θε­σμών σε όλα τα επί­πε­δα, εθνι­κά και ευ­ρω­παϊ­κά, με όξυν­ση της κα­τα­στο­λής. Το «ευ­ρω­παϊ­κό κε­κτη­μέ­νο», που δεν ήταν άλλο από τις δη­μο­κρα­τι­κές και κοι­νω­νι­κές κα­τα­κτή­σεις των ευ­ρω­παϊ­κών λαών μετά την ήττα του να­ζι­σμού και του φα­σι­σμού, πο­δο­πα­τεί­ται ανεν­δοί­α­στα, οι προ­πα­γαν­δι­ζό­με­νες άλ­λο­τε συ­γκλί­σεις μι­σθών, συ­ντά­ξε­ων και κοι­νω­νι­κών πα­ρο­χών έχουν ξε­χα­στεί ενώ οι θε­σμοί της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης υπο­τάσ­σο­νται στην πο­λι­τι­κή βού­λη­ση των με­γά­λων ευ­ρω­παϊ­κών κρα­τών και κυ­ρί­ως της Γερ­μα­νί­ας με λίγες και πολύ δει­λές ακόμη αντι­στά­σεις. Το μέλ­λον της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης ως δια­κρι­τής οι­κο­νο­μι­κο-πο­λι­τι­κής οντό­τη­τας προ­μη­νύ­ε­ται δυ­σοί­ω­νο καθώς η ευ­ρω­ζώ­νη εξε­λίσ­σε­ται σε ζώνη γερ­μα­νι­κής οι­κο­νο­μι­κής επι­κυ­ριαρ­χί­ας, αν όχι κα­τα­να­γκα­σμού, που οδη­γεί σε ασφυ­ξία τις πιο αδύ­να­μες χώρες και σε όλο με­γα­λύ­τε­ρες ανι­σό­τη­τες ενώ η Γερ­μα­νία προ­ω­θεί την ηγε­μο­νία της και στο πο­λι­τι­κό επί­πε­δo. Σε αυτές τις συν­θή­κες, οι αντι­θέ­σεις με­τα­ξύ των χωρών που συ­να­πο­τε­λούν την Ευ­ρώ­πη εντεί­νο­νται ενώ κάθε χώρα της βυ­θί­ζε­ται στην κρίση με τους δι­κούς της ρυθ­μούς και τις δικές της ιδιαι­τε­ρό­τη­τες.

Το με­γά­λο κε­φα­λαίο, οι πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις που το εκ­φρά­ζουν και ο εγ­χώ­ριος δι­κομ­μα­τι­σμός αντι­με­τώ­πι­σαν τη χώρα μας ως το πει­ρα­μα­τό­ζωο όπου θα μπο­ρού­σαν να δο­κι­μα­στούν ερ­γα­στη­ρια­κά οι νέες συ­ντα­γές. Με μοχλό εκ­βια­σμού το δη­μό­σιο χρέος που είχαν συ­νά­ψει αλό­γι­στα και με το αζη­μί­ω­το οι κυ­βερ­νή­σεις του δι­κομ­μα­τι­σμού, η Ελ­λά­δα οδη­γή­θη­κε στη νέα πε­ρί­ο­δο του κα­θε­στώ­τος των μνη­μο­νί­ων. Την κα­τα­στρο­φή αι­σθά­νε­ται άμεσα ολό­κλη­ρος ο ελ­λη­νι­κός λαός στις πό­λεις και στην ύπαι­θρο. Πρω­το­φα­νής ανερ­γία, δρα­μα­τι­κή μεί­ω­ση μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων, αύ­ξη­ση τιμών, κλεί­σι­μο χι­λιά­δων μι­κρών και με­σαί­ων επι­χει­ρή­σε­ων, κα­τάρ­γη­ση συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων και γε­νι­κό­τε­ρα διά­λυ­ση των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, κα­τα­στρο­φή του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος και της δη­μό­σιας υγεί­ας, πό­λε­μος ενά­ντια στην παι­δεία και την έρευ­να, με­τα­νά­στευ­ση του επι­στη­μο­νι­κού δυ­να­μι­κού, ξε­πού­λη­μα της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας. Η δυ­να­τό­τη­τα εκ­πλή­ρω­σης κάθε κοι­νω­νι­κής ανά­γκης περ­νά­ει μέσα από την αγορά: σε λίγο οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες θα κα­θο­ρί­ζουν το πόσο θα πλη­ρώ­νου­με το νερό, τον ήλιο και τον αέρα. Και βέ­βαια, τα μνη­μό­νια αντί να μειώ­σουν το χρέος το εκτι­νά­σουν στα ύψη, αντί να οδη­γούν στην ανά­πτυ­ξη οδη­γούν στην ύφεση και στον οι­κο­νο­μι­κό μα­ρα­σμό ενώ η διά­λυ­ση των προη­γού­με­νων σχέ­σε­ων και του μέχρι πρό­σφα­τα απο­κα­τε­στη­μέ­νου τρό­που ζωής βρί­σκει κά­ποιες φορές ως απο­διο­πο­μπαίο τράγο τους πρό­σφυ­γες και τους με­τα­νά­στες και με­τα­φρά­ζει την από­γνω­ση σε στή­ρι­ξη της να­ζι­στι­κής συμ­μο­ρί­ας που πα­ρι­στά­νει την ‘αντι­συ­στη­μι­κή’ πο­λι­τι­κή δύ­να­μη. Πα­ράλ­λη­λα, η προ­πα­γάν­δα που ασκούν σχε­δόν δι­κτα­το­ρι­κά τα κυ­ρί­αρ­χα ΜΜΕ επι­διώ­κει να αδρα­νο­ποι­ή­σει τον κόσμο που χάνει το παρόν και το μέλ­λον του. Είναι προ­πα­γάν­δα που επι­διώ­κει να απο­κρύ­ψει την τε­ρά­στια ανα­δια­νο­μή πλού­του και εξου­σιών που έχει ήδη συ­ντε­λε­στεί και εξα­κο­λου­θεί να συ­ντε­λεί­ται προς όφε­λος του κε­φα­λαί­ου, να απο­κρύ­ψει ότι όλα γί­νο­νται για την εξα­σφά­λι­ση του κέρ­δους, ότι όλα γί­νο­νται για την από­λυ­τη κα­τί­σχυ­ση του κε­φα­λαί­ου επάνω στις δυ­νά­μεις της ερ­γα­σί­ας.

Όμως το πεί­ρα­μα κα­θυ­πό­τα­ξης του ελ­λη­νι­κού λαού δεν κύ­λη­σε ομαλά. Το πει­ρα­μα­τό­ζωο αντέ­δρα­σε. Παρά την πλύση εγκε­φά­λου από τα ελεγ­χό­με­να ΜΜΕ, παρά τη συ­ντρι­πτι­κή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία των μνη­μο­νια­κών κομ­μά­των, παρά τον χη­μι­κό πό­λε­μο στις δια­δη­λώ­σεις και παρά τις δι­κα­στι­κές διώ­ξεις, ο ελ­λη­νι­κός λαός δεν υπέ­κυ­ψε. Με απερ­γί­ες, κα­τα­λή­ψεις, δια­δη­λώ­σεις, συλ­λα­λη­τή­ρια, πο­λι­τι­κή ανυ­πα­κοή, πο­λύ­μορ­φες δια­μαρ­τυ­ρί­ες, αλλά και με την ανά­πτυ­ξη μορ­φών αλ­λη­λεγ­γύ­ης ασυμ­βί­βα­στες με τον ατο­μι­κι­σμό και την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα, ο λαός μας αντι­στά­θη­κε. Και όχι μόνον αντι­στά­θη­κε, αλλά κα­τέ­γρα­ψε ση­μα­ντι­κές πο­λι­τι­κές νίκες. Ανά­γκα­σε την κυ­βέρ­νη­ση Πα­παν­δρέ­ου σε ανα­δί­πλω­ση, με ανα­σχη­μα­τι­σμό πρώτα και πα­ραί­τη­ση κα­τό­πιν, και την κυ­βέρ­νη­ση Πα­πα­δή­μου σε πα­ραί­τη­ση και προ­κή­ρυ­ξη εκλο­γών. Στις εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις που ακο­λού­θη­σαν, κα­νείς δεν τόλ­μη­σε να υπε­ρα­σπι­στεί ανοι­χτά τα μνη­μό­νια. Ακόμη κι αυτοί που ανέ­λα­βαν να κυ­βερ­νή­σουν υπό την επο­πτεία της τριαρ­χί­ας των δα­νει­στών προ­ε­κλο­γι­κά έλε­γαν και υπό­σχο­νταν εντε­λώς άλλα.

Στις τε­λευ­ταί­ες εκλο­γές ένας σχη­μα­τι­σμός της Αρι­στε­ράς εκτι­νά­χθη­κε στο 27%, παρά τον φόβο που καλ­λιερ­γή­θη­κε συ­στη­μα­τι­κά και με όλα τα μέσα από τους ισχυ­ρούς στην Ελ­λά­δα και την Ευ­ρώ­πη, παρά την απρο­κά­λυ­πτη συ­κο­φα­ντία και παρά την ασί­γα­στη προ­σπά­θεια να του φορ­τώ­σουν την ευ­θύ­νη για όλα τα δεινά. O ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ, ο πο­λι­τι­κός φο­ρέ­ας που πέ­τυ­χε αυτό το απο­τέ­λε­σμα, πρω­τα­γω­νι­στεί στην πο­λι­τι­κή σκηνή και διεκ­δι­κεί μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς γιατί έχει να προ­τεί­νει μια εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή έξοδο από την κρίση, μια πο­ρεία που θα απο­σο­βή­σει την κα­τα­στρο­φή, μια νέα πο­ρεία για την Ελ­λά­δα, αλλά και για την Ευ­ρώ­πη. Για αυτόν τον λόγο η κα­τα­κό­ρυ­φη άνο­δός του φο­βί­ζει τους ακόμη ισχυ­ρούς.

2. Οι κα­τα­βο­λές μας

Οι κα­τα­βο­λές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ μπο­ρούν να ανι­χνευ­θούν στο ερ­γα­τι­κό και το ευ­ρύ­τε­ρο λαϊκό κί­νη­μα του τέ­λους του 19ου αίωνα και των αρχών του 20ου, στους αγώ­νες που είχαν ανα­λη­φθεί από τότε για να εκ­φρα­στούν οι δυ­νά­μεις της ερ­γα­σί­ας και να ενω­θεί ο ελ­λη­νι­κός λαός ενά­ντια στην οι­κο­νο­μι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση και την πο­λι­τι­κή κα­τα­πί­ε­ση. Μετά την επο­ποι­ία της Εθνι­κής Αντί­στα­σης και τη συ­νο­λι­κή αλ­λα­γή του πο­λι­τι­κού το­πί­ου που εκεί­νη επέ­φε­ρε, μετά τα όσα πέ­τυ­χε το ΕΑΜ για την ενό­τη­τα και την απε­λευ­θέ­ρω­ση του λαού μας, οι διε­θνώς κυ­ρί­αρ­χες δυ­νά­μεις οδή­γη­σαν τη χώρα στον εμ­φύ­λιο όπου η Αρι­στε­ρά γνώ­ρι­σε την ήττα. Όμως, παρά την τρο­μο­κρα­τία που άσκη­σε το με­τεμ­φυ­λια­κό κρά­τος και πα­ρα­κρά­τος, όπως κο­ρυ­φώ­θη­κε με τη δι­κτα­το­ρία των συ­νταγ­μα­ταρ­χών, η Αρι­στε­ρά δεν εξα­φα­νί­στη­κε αλλά συ­νέ­χι­σε να υφαί­νει τους δε­σμούς της με τον ελ­λη­νι­κό λαό. Η ενό­τη­τα που είχε σφυ­ρη­λα­τή­σει η ΕΔΑ και η ση­μα­ντι­κή εκλο­γι­κή επι­τυ­χία της το 1958, αλλά και το γε­γο­νός ότι η Ένωση Κέ­ντρου πε­ρι­λάμ­βα­νε γνή­σια δη­μο­κρα­τι­κές δυ­νά­μεις, οι αγώ­νες υπέρ της αυ­το­διά­θε­σης της Κύ­πρου, υπέρ της προ­στα­σί­ας τους Συ­ντάγ­μα­τος και της δω­ρε­άν παι­δεί­ας, οι λαϊ­κές αντι­δρά­σεις στην απο­στα­σία του 1965, η αντί­στα­ση στη δι­κτα­το­ρία, το φοι­τη­τι­κό κί­νη­μα, η εξέ­γερ­ση του Πο­λυ­τε­χνεί­ου και οι αγώ­νες ενά­ντια στον ιμπε­ρια­λι­σμό κα­τέ­στη­σαν ξανά την Αρι­στε­ρά και όσους ή όσες περ­πά­τη­σαν μαζί της έκ­φρα­ση των ζω­ο­γό­νων δυ­νά­με­ων της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας.

Αλλά ταυ­τό­χρο­να η Αρι­στε­ρά κερ­μα­τί­στη­κε. Το ΚΚΕ γνώ­ρι­σε αλ­λε­πάλ­λη­λες δια­σπά­σεις, ένα μέρος από τις δυ­νά­μεις που είχαν στρα­τευ­θεί στο ΕΑΜ σα­γη­νεύ­τη­κε από την «Αλ­λα­γή» που υπο­σχέ­θη­κε το ΠΑΣΟΚ ενώ μι­κρό­τε­ρες δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς συ­γκρό­τη­σαν αυ­το­τε­λείς ορ­γα­νώ­σεις. Έτσι, η κα­θαυ­τό πο­λι­τι­κή δύ­να­μη της Αρι­στε­ράς μειώ­θη­κε ση­μα­ντι­κά μο­λο­νό­τι η ίδια δια­τη­ρού­σε το ηθικό πλε­ο­νέ­κτη­μα και οι ιδέες της του­λά­χι­στον μέρος της πα­λιάς τους αί­γλης. Το φαι­νό­με­νο εντά­θη­κε με την κα­τάρ­ρευ­ση της Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης και των κα­θε­στώ­των του «υπαρ­κτού σο­σια­λι­σμού». Σε διε­θνή κλί­μα­κα, ο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος κα­πι­τα­λι­σμός και η πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση που συ­ντε­λέ­στη­κε υπό την αι­γί­δα του θριάμ­βευαν μέχρι ση­μεί­ου να κη­ρύ­ξουν το «τέλος της Ιστο­ρί­ας» ενώ η πα­ρα­δο­σια­κή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία -και στη χώρα μας το ΠΑ­ΣΟΚ- αφο­μοιώ­θη­κε στην αντί­στοι­χη πο­λι­τι­κή σχε­δόν εξ ολο­κλή­ρου. Στις αρχές του 21ου αιώνα, η Αρι­στε­ρά στη χώρα μας -αλλά και σε πολ­λές χώρες του κό­σμου- βρέ­θη­κε σχε­τι­κά πε­ρι­θω­ριο­ποι­η­μέ­νη και κα­τα­κερ­μα­τι­σμέ­νη ενώ ο δι­κομ­μα­τι­σμός δια­τη­ρού­σε την πλήρη πο­λι­τι­κή πρω­το­βου­λία, με εκλο­γι­κά πο­σο­στά πάνω από 80%.

Παρ’ όλα αυτά ωστό­σο, η σπίθα  της αντί­στα­σης κρα­τή­θη­κε αναμ­μέ­νη ενώ η Ιστο­ρία αρ­νιό­ταν να τε­λειώ­σει: ο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος κα­πι­τα­λι­σμός δη­μιουρ­γού­σε ισχυ­ρές κοι­νω­νι­κές αντι­στά­σεις καθώς συσ­σώ­ρευε δεινά, ο αντα­γω­νι­σμός των με­γά­λων δυ­νά­με­ων, δη­μιουρ­γώ­ντας κρί­σεις και εξα­πο­λύ­ο­ντας το­πι­κούς πο­λέ­μους -κά­ποιους από αυ­τούς έξω από την πόρτα μας- προ­κα­λού­σε τη γέν­νη­ση ισχυ­ρών κι­νη­μά­των υπέρ της ει­ρή­νης. Μια νέα δυ­να­μι­κή άρ­χι­σε να συ­νε­νώ­νει με τρό­πους ανέκ­δο­τους πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς, πολ­λούς και δια­φο­ρε­τι­κούς κοι­νω­νι­κούς φο­ρείς, αγω­νι­στές, καλ­λι­τέ­χνες και δια­νο­ού­με­νους, γυ­ναί­κες και άντρες, λίγο πολύ σε όλες τις χώρες του κό­σμου. Τα συν­θή­μα­τα «Ο άν­θρω­πος πάνω από τα κέρδη» και «Ένας άλλος κό­σμος είναι εφι­κτός» αντή­χη­σαν σε πα­γκό­σμια κλί­μα­κα, συ­νε­γεί­ρο­ντας τους νέους και τις νέες και ανοί­γο­ντας μια νέα σε­λί­δα στην ιστο­ρία της Αρι­στε­ράς.

Αυτή η νέα σε­λί­δα γρά­φτη­κε με πολ­λούς τρό­πους στη χώρα μας. Στο πλαί­σιό της, οι νέες ιδέες, τα νέα αι­τή­μα­τα και οι νέες μορ­φές ορ­γά­νω­σης συν­δέ­θη­καν με τις ιδιαί­τε­ρες εδώ συν­θή­κες και την πο­ρεία που είχαν ακο­λου­θή­σει οι συ­νι­στώ­σες της Αρι­στε­ράς ώστε να οδη­γη­θού­με πρώτα στον Χώρο Δια­λό­γου και Κοι­νής Δρά­σης ως ευρύ πεδίο θε­ω­ρη­τι­κής και ιδε­ο­λο­γι­κής ζύ­μω­σης, συμ­με­το­χής στους κοι­νω­νι­κούς αγώ­νες και ανά­πτυ­ξης πο­λι­τι­κών πρω­το­βου­λιών, στη συ­γκρό­τη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κα­τό­πιν και σε εκεί­νη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ πιο πρό­σφα­τα. Η πο­ρεία αυτή στη­ρί­χτη­κε στην κοινή και από κοι­νού απο­δο­χή των αγω­νι­στι­κών πα­ρα­δό­σε­ων του λαού μας, στην κοινή και από κοι­νού έντα­ξη στους αγώ­νες για εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία, δη­μο­κρα­τία, λαϊκή κυ­ριαρ­χία, ελευ­θε­ρία, ισό­τη­τα, αλ­λη­λεγ­γύη, δι­καιο­σύ­νη, κοι­νω­νι­κή προ­κο­πή και κο­νω­νι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση, στην ενερ­γό συμ­με­το­χή στο ερ­γα­τι­κό και στο ευ­ρύ­τε­ρο λαϊκό κί­νη­μα, στις ποι­κί­λες εκλο­γι­κές και πο­λι­τι­κές ανα­με­τρή­σεις, στις ευ­ρω­πο­ρεί­ες και στο διε­θνές κί­νη­μα ενά­ντια στη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση, στην ενερ­γό συμ­με­το­χή στα κοι­νω­νι­κά φόρα, στις οι­κο­λο­γι­κές και στις πο­λι­τι­στι­κές πρω­το­βου­λί­ες. Έτσι αγω­νι­στές και αγωνίστριες από διάφο­ρους χώρους και ορ­γα­νώ­σεις της Αρι­στε­ράς, τον κομ­μου­νι­στι­κό, τον σο­σια­λι­στι­κό και τον δη­μο­κρα­τι­κό, εκεί­νον της κομ­μου­νι­στι­κής και εκεί­νον της αρι­στε­ρής ανα­νέ­ω­σης, τον ρι­ζο­σπα­στι­κό, τον αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό, τον επα­να­στα­τι­κό και τον ελευ­θε­ρια­κό, συν­δι­κα­λι­στές και συν­δι­κα­λίστριες του ερ­γα­τι­κού και του αγρο­τι­κού κινήματος, νέες και νέοι, άνθρω­ποι της τέ­χνης, των γραμ­μά­των και της διανόησης, πολ­λοί και πολ­λές από εκεί­νους που δη­μιούργη­σαν το μεγάλο κίνημα της Παι­δείας, πολ­λές και πολ­λοί από το φε­μι­νι­στι­κό και το οι­κο­λο­γι­κό κίνημα, συ­να­ντήθηκαν και ένωσαν τις δυνάμεις τους. Πρό­κει­ται για έντα­ξη και συμ­με­το­χή που συ­νι­στού­σε και συ­νι­στά για όλους εμάς, γυ­ναί­κες και άντρες, λόγο πο­λι­τι­κής ύπαρ­ξης και αξία ζωής.
Πα­τώ­ντας στέ­ρεα στην κοινή δράση, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ κα­τόρ­θω­σαν να συν­θέ­σουν δη­μιουρ­γι­κά, σε ένα ιδιαί­τε­ρα ευρύ πλαί­σιο, από­ψεις με δια­φο­ρε­τι­κές ιδε­ο­λο­γι­κές και ορ­γα­νω­τι­κές αφε­τη­ρί­ες και δια­φο­ρε­τι­κές πο­λι­τι­κές κα­τα­βο­λές, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας και μη συ­γκα­λύ­πτο­ντας τις δια­φο­ρές και σε­βό­με­νοι πάντα τις δια­κρι­τές ιδε­ο­λο­γι­κές και θε­ω­ρη­τι­κές ευαι­σθη­σί­ες.

Η πο­ρεία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ από την ίδρυ­σή τους μέχρι σή­με­ρα δεν υπήρ­ξε ούτε εύ­κο­λη ούτε ευ­θύ­γραμ­μη. Ο φο­ρέ­ας γνώ­ρι­σε κρί­σεις και στιγ­μές αδρά­νειας, δια­φω­νί­ες, απο­χω­ρή­σεις, δια­σπά­σεις. Κα­τόρ­θω­σε όμως να ξε­πε­ρά­σει τα εμπό­δια επει­δή υπε­ρί­σχυ­σε στους κόλ­πους του η ανά­γκη της έντα­ξης στο λαϊκό κί­νη­μα, η ανά­γκη να υιο­θε­τη­θούν και να υπο­στούν συν­θε­τι­κή επε­ξερ­γα­σία τα αντί­στοι­χα αι­τή­μα­τα, η ανά­γκη για ενό­τη­τα και κοινή δράση της Αρι­στε­ράς και όσμω­σης των ιδεών της με το λαό. Όταν ξέ­σπα­σε η με­γά­λη κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πρώτα και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ κα­τό­πιν απέ­δει­ξαν ότι δια­θέ­τουν τα ερ­μη­νευ­τι­κά ερ­γα­λεία για να ανα­λύ­σουν τόσο την ίδια όσο και την πο­ρεία και τις επι­πτώ­σεις της και μπό­ρε­σαν να δια­μορ­φώ­σουν τη δική τους εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση, σε αντί­θε­ση με τον νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό που το μόνο που είχε και έχει να προ­τεί­νει είναι η άνευ όρων και άνευ ορίων εξα­θλί­ω­ση της κοι­νω­νί­ας προς όφε­λος του κε­φα­λαί­ου και στόχο τη με­γι­στο­ποί­η­ση του κέρ­δους. Όπως απέ­δει­ξα­με όλοι μαζί από κοι­νού ότι διαθέτουμε και το αγω­νι­στι­κό φρόνημα, την πείρα και την ορ­γα­νω­τι­κή ικανότητα που απαι­τούν οι αντί­στοι­χοι αγώνες.
Μα­χό­με­νος πάντα για την ενό­τη­τα ολό­κλη­ρης της Αρι­στε­ράς, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ διεκ­δι­κεί σή­με­ρα κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς που θα στη­ρί­ζε­ται σε μια νέα, πλα­τειά και ισχυ­ρή κοι­νω­νι­κή και πο­λι­τι­κή πλειο­ψη­φία ώστε να υπη­ρε­τη­θούν απο­τε­λε­σμα­τι­κά τα λαϊκά συμ­φέ­ρο­ντα. Τα συν­θή­μα­τα που βρο­ντο­φώ­να­ξαν σε δρό­μους και σε πλα­τεί­ες οι λαοί του κό­σμου «Ο άν­θρω­πος πάνω από τα κέρδη» και «Ένας άλλος κό­σμος είναι εφι­κτός» ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ τα με­τα­τρέ­πει σε πο­λι­τι­κή πρό­τα­ση και στρα­τη­γι­κό στόχο.
3. Ο σο­σια­λι­σμός ως στρα­τη­γι­κός στό­χος

Ο «άλλος κό­σμος» που «είναι εφι­κτός» είναι ο «κό­σμος» του σο­σια­λι­σμού με δη­μο­κρα­τία και ελευ­θε­ρία. Είναι ο «κό­σμος» όπου όντως ο «άν­θρω­πος» και οι ανά­γκες του είναι «πάνω από τα κέρδη», γιατί το «κέρ­δος» έχει πάψει να απο­τε­λεί κι­νη­τή­ρια δύ­να­μη της κοι­νω­νί­ας. Είναι ο «κό­σμος» που δυ­σκο­λεύ­ε­ται να επι­κα­λε­στεί το ιστο­ρι­κό όνομά του γιατί αυτό έχει συ­κο­φα­ντη­θεί από πολ­λές και δια­φο­ρε­τι­κές με­ριές.  Είναι ο «κό­σμος» που  έχει αρ­χί­σει να υπερ­βαί­νει αυτή τη δυ­σκο­λία, απαι­τώ­ντας την εκ νέου ση­μα­το­δό­τη­ση του ονό­μα­τος στις συν­θή­κες του 21ου αιώνα.

Για μας ο σο­σια­λι­σμός δεν είναι ο εξω­ραϊ­σμός του κα­πι­τα­λι­σμού ούτε η δήθεν ‘φι­λο­λαϊ­κή’ δια­χεί­ρι­σή του. Ο κα­πι­τα­λι­σμός συ­νι­στά σύ­στη­μα εκ­με­τάλ­λευ­σης που στη­ρί­ζε­ται στην κοι­νω­νι­κή πα­ρα­γω­γή με στόχο και κί­νη­τρο το ιδιω­τι­κό κέρ­δος, σύ­στη­μα που εμείς αντι­μα­χό­μα­στε. Για μας ο σο­σια­λι­σμός είναι μορφή οργάνωσης της κοι­νω­νίας που βασίζεται στην κοι­νω­νι­κή -και όχι κρα­τι­κή- ιδιο­κτη­σία και δια­χείριση των πα­ρα­γω­γι­κών μέσων ενώ απαι­τεί τη δη­μο­κρα­τία σε όλα τα κύτταρα και όλους τους αρμούς της δημόσιας ζωής, προ­κει­μένου οι ερ­γα­ζόμενοι να είναι σε θέση να σχε­διάζουν, να διευ­θύνουν, να ελέγ­χουν και να προ­στα­τεύουν, με τα εκλεγ­μένα όργανά τους, την πα­ρα­γω­γή κα­τευ­θύνο­ντάς την στην ικα­νο­ποίηση των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών. Αλλά ταυ­τό­χρο­να, ο σο­σια­λι­σμός δεν είναι για μας η αντι­γρα­φή μο­ντέ­λων που επε­δί­ω­ξαν να στη­ρι­χθούν σε τέ­τοιες ιδέες, αλλά τις πα­ρερ­μή­νευ­σαν, τις δια­στρέ­βλω­σαν και τε­λι­κά, για πολ­λούς και σύν­θε­τους λό­γους, αυ­το­κα­τα­στρά­φη­καν. Οφεί­λου­με, επί ποινή επα­νά­λη­ψης των ίδιων λαθών, να μά­θου­με όσα πε­ρισ­σό­τε­ρα και όσο πλη­ρέ­στε­ρα μπο­ρού­με από αυτό το με­γά­λο τόλ­μη­μα και από αυτήν τη με­γά­λη ιστο­ρι­κή εμπει­ρία, με τα και­νο­τό­μα επι­τεύγ­μα­τα και τις κα­τα­λυ­τι­κές, τε­λι­κά, απο­τυ­χί­ες.

Για μας ο σο­σια­λι­σμός είναι άρ­ρη­κτα δε­μέ­νος με την ενερ­γη­τι­κή συμ­με­το­χή όλων στις οι­κο­νο­μι­κές, κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές υπο­θέ­σεις και κα­το­χυ­ρώ­νει την αντί­στοι­χη διά­χυ­ση της εξου­σί­ας. Ο σο­σια­λι­σμός είναι άρ­ρη­κτα δε­μέ­νος με τη δη­μο­κρα­τία. Δη­μο­κρα­τία τυ­πι­κή αλλά κυ­ρί­ως ου­σια­στι­κή, δη­μο­κρα­τία έμ­με­ση, μέσω αντι­προ­σώ­πευ­σης, αλλά και δη­μο­κρα­τία άμεση, με την ενερ­γό συμ­με­το­χή όλων. Η δη­μο­κρα­τία συ­νι­στά πα­ρα­γω­γι­κή δύ­να­μη, όπου η συλ­λο­γι­κό­τη­τα ανα­δει­κνύ­ει έμπρα­κτα την υπε­ρο­χή της ένα­ντι της ατο­μι­κό­τη­τας και η αλ­λη­λεγ­γύη τη δύ­να­μή της ένα­ντι του αντα­γω­νι­σμού. Οι πάσης φύ­σε­ως εκλο­γές είναι απο­λύ­τως ανα­γκαί­ες, αλλά οι εκλεγ­μέ­νοι -και οι διά­φο­ροι ει­δι­κοί που αυτοί επι­στρα­τεύ­ουν- δεν πρέ­πει να πα­ρα­μέ­νουν ανε­ξέ­λεγ­κτοι μέχρι τις επό­με­νες εκλο­γές. Πλή­θος θε­μά­των είναι αρ­μο­διό­τη­τα και οφεί­λουν να αφε­θούν στην ευ­θύ­νη των άμεσα εν­δια­φε­ρο­μέ­νων υπό κα­θε­στώς άμε­σης και ενερ­γού δη­μο­κρα­τί­ας ενώ θε­σμοί της άμε­σης δη­μο­κρα­τί­ας μπο­ρούν και πρέ­πει να ασκούν κοι­νω­νι­κό έλεγ­χο στους εκά­στο­τε εκλεγ­μέ­νους εκ­προ­σώ­πους, διευ­ρύ­νω­ντας διαρ­κώς τους χώ­ρους πα­ρέμ­βα­σης και τα πεδία ευ­θύ­νης τους.

Για μας ο σο­σια­λι­σμός απο­σκο­πεί τε­λι­κά στην κα­τάρ­γη­ση των με­γά­λων δια­κρί­σε­ων ανά­με­σα σε χει­ρω­να­κτι­κή και δια­νοη­τι­κή ερ­γα­σία, σε διεύ­θυν­ση και εκτέ­λε­ση, σε πόλη και ύπαι­θρο, στον κοι­νω­νι­κό ρόλο των αντρών και των γυ­ναι­κών. Απο­σκο­πεί τε­λι­κά στην απά­λει­ψη των σχέ­σε­ων εκ­με­τάλ­λευ­σης, στην κα­τάρ­γη­ση των κοι­νω­νι­κών τά­ξε­ων και των πα­τριαρ­χι­κών σχέ­σε­ων και στην αρ­μο­νι­κή συμ­βί­ω­ση κοι­νω­νί­ας και φύσης. Αντι­με­τω­πί­ζει την τε­χνο­λο­γία και τις και­νο­το­μί­ες εκεί λε­λο­γι­σμέ­να, έχο­ντας στόχο την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των κο­νω­νι­κών ανα­γκών και όχι τη διεύ­ρυν­ση των ανι­σο­τή­των και την εμπέ­δω­ση των τε­χνι­κών κυ­ριαρ­χί­ας των λίγων πάνω στους πολ­λούς.

Για μας ο σο­σια­λι­σμός δεν είναι ου­το­πι­κό όραμα που στη­ρί­ζε­ται σε αφη­ρη­μέ­να ιδε­ώ­δη και απλώς σε ηθι­κές αξίες, αλλά κοι­νω­νι­κά και πο­λι­τι­κά εφι­κτός στρα­τη­γι­κός στό­χος. Οι αξίες που τον διέ­πουν -αλ­λη­λεγ­γύη, ισό­τη­τα, ελευ­θε­ρία και η υπέρ­βα­ση της μό­νι­μης έντα­σης με­τα­ξύ ισό­τη­τας και ελευ­θε­ρί­ας που μπο­ρεί να ονο­μα­στεί κα­θο­λι­κή δι­καιο­σύ­νη- συ­νι­στούν κοι­νω­νι­κή πα­ρα­γω­γή των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων, αι­τή­μα­τα που δια­μορ­φώ­νο­νται στον αγώνα και απαι­τούν την υλο­ποί­η­σή τους, οδηγό δρά­σης και αρχές ορ­γά­νω­σης των κι­νη­μά­των που τα ασπά­ζο­νται. Οι αξίες αυτές εκ­φρά­ζουν κάθε φορά δια­φο­ρε­τι­κά ιστο­ρι­κά πε­ριε­χό­με­να, δια­φο­ρε­τι­κές ανά­γκες και δια­φο­ρε­τι­κές δυ­να­τό­τη­τες, γιατί είναι δια­φο­ρε­τι­κή η δομή των τα­ξι­κών κοι­νω­νιών, αλλά δια­τη­ρούν τα ίδια ονό­μα­τα, απο­τυ­πώ­νο­ντας έτσι τη συ­νέ­χεια της ιστο­ρί­ας των λαϊ­κών τά­ξε­ων, τη συ­νέ­χεια της εκ­με­τάλ­λευ­σης και της κα­τα­πί­ε­σης, αλλά και τη συ­νέ­χεια των αντι­στά­σε­ων και των αι­τη­μά­των χει­ρα­φέ­τη­σης. Σήμερα, η οι­κο­νο­μι­κή, η ενερ­γεια­κή και η δια­τρο­φι­κή κρίση, όπως και ο άμεσος κίνδυ­νος για το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλλον που απει­λεί την ίδια την ύπαρξη της αν­θρω­πότητας, κα­θι­στούν απο­λύ­τως ανα­γκαία τη συ­στη­μα­τι­κή δημόσια παρέμβαση. Αυτή η ανάγκη θέτει τον ρι­ζι­κό με­τα­σχη­μα­τι­σμό των κοι­νω­νιών στην κα­τεύ­θυν­ση του σο­σια­λι­σμού στην ημερήσια διάταξη.

Για μας ο σο­σια­λι­σμός δεν είναι κα­θε­στώς που μπο­ρεί να κα­θιε­ρω­θεί μέσω μιας εξε­λι­κτι­κής δια­δι­κα­σί­ας στα­δια­κών αλ­λα­γών του κα­πι­τα­λι­σμού αλλά ούτε κα­θε­στώς που εγκα­θι­δρύ­ε­ται μια και έξω κά­ποια μο­να­δι­κή στιγ­μή. Ο σο­σια­λι­σμός είναι στό­χος αλλά και δρό­μος συ­νε­χούς αγώνα, με πε­ριό­δους έντα­σης και πε­ριό­δους ύφε­σης, με ρή­ξεις, άλ­μα­τα και με­γά­λες τομές. Είναι δρό­μος που απο­σκο­πεί σε μα­κρο­πρό­θε­σμους στό­χους, αλλά ξε­κι­νά πά­ντο­τε από το σή­με­ρα. Είναι δρό­μος που περ­πα­τά­με οι πολ­λοί από κοι­νού, στα­θε­ρά προ­σα­να­το­λι­σμέ­νοι στον στόχο, υλο­ποιώ­ντας κα­θη­με­ρι­νά τα αι­τή­μα­τα που τον συ­γκρο­τούν και μα­χό­με­νοι για να εμπε­δώ­σου­με τις αντί­στοι­χες κα­τα­κτή­σεις. Είναι δρό­μος όπου προ­σπα­θού­με να άρου­με κάθε στιγ­μή τις δια­χρο­νι­κά κυ­ρί­αρ­χες δια­κρί­σεις που ανα­φέ­ρα­με, αρ­χί­ζο­ντας από τους δι­κούς μας κόλ­πους. Είναι δρό­μος που απο­σκο­πεί σε συ­γκε­κρι­μέ­νο στόχο, αλλά που δεν μπο­ρεί να απα­ντή­σει προ­κα­τα­βο­λι­κά σε όλα τα με­γά­λα ερω­τή­μα­τα που τί­θε­νται γιατί οι απα­ντή­σεις δεν μπο­ρούν να δια­τυ­πω­θούν σε όλες τους τις δια­στά­σεις ανε­ξάρ­τη­τα από την κοι­νω­νι­κή κί­νη­ση.

Ο δρό­μος του σο­σια­λι­σμού δεν είναι ούτε εύ­κο­λος ούτε ευ­θύ­γραμ­μος. Κα­θο­ρί­ζε­ται κάθε στιγ­μή από τις λαϊ­κές ανά­γκες, τα λαϊκά αι­τή­μα­τα, τη λαϊκή ενέρ­γεια, τη λαϊκή ορ­γά­νω­ση και τη λαϊκή δια­θε­σι­μό­τη­τα, ση­μα­το­δο­τεί­ται από επι­τεύγ­μα­τα, αλλά και οπι­σθο­χω­ρή­σεις, χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται από συ­γκρού­σεις τόσο στα μικρά όσο και στα με­γά­λα, υπο­χρε­ώ­νει σε δια­κο­πές της συ­νέ­χειας, προ­βαί­νει σε με­γά­λες αλ­λα­γές. Είναι δρό­μος που δεν υπό­κει­ται σε προ­βλέ­ψεις ούτε επι­δέ­χε­ται προ­κα­τα­σκευα­σμέ­νες συ­ντα­γές, γιατί κα­νείς δεν μπο­ρεί να προ­κα­θο­ρί­σει τους εκά­στο­τε όρους της κοι­νω­νι­κής κί­νη­σης, τους αντί­στοι­χους συ­σχε­τι­σμούς δύ­να­μης, τις απαι­τή­σεις των και­ρών, την υπο­χρέ­ω­ση για τα­κτι­κή ευ­ε­λί­ξια ή ακόμη και τους ανα­γκαί­ους κά­ποιες φορές συμ­βι­βα­σμούς. Ωστό­σο είναι δρό­μος που πα­ρα­μέ­νει ατα­λά­ντευ­τα προ­ση­λω­μέ­νος στον στόχο του, δρό­μος που εκλαμ­βά­νει αυτόν τον στόχο ως γνώ­μο­να και ως κρι­τή­ριο κάθε πρω­το­βου­λί­ας και ολό­κλη­ρης της κα­θη­με­ρι­νής μας δρά­σης σε όλα τα επί­πε­δα.

Για μας ο σο­σια­λι­σμός δεν εξα­ντλεί­τα κατά κα­νέ­ναν τρόπο στα πα­ρα­πά­νω. Έτσι, πα­ράλ­λη­λα με την πο­λι­τι­κή του δράση, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να πρω­το­στα­τή­σει ώστε να ξε­κι­νή­σει και να ανα­πτυ­χθεί ενερ­γά, με τα κα­τάλ­λη­λα μέσα και σε κάθε αρ­μό­διο πλαί­σιο, η διε­ξο­δι­κή συ­ζή­τη­ση για τα με­γά­λα ζη­τή­μα­τα που τί­θε­νται σε σχέση με την κρι­τι­κή του κα­πι­τα­λι­σμού και το αί­τη­μα για έναν σο­σια­λι­σμό του 21ου αιώνα, για έναν σο­σια­λι­σμό με ελευ­θε­ρία και δη­μο­κρα­τία τόσο στην Ελ­λά­δα όσο και στην κλί­μα­κα της Ευ­ρώ­πης. Θα προ­σπα­θή­σου­με να αξιο­ποι­ή­σου­με τις πολ­λές πτυ­χές της ελ­λη­νι­κής και της διε­θνούς εμπει­ρί­ας σε σχέση με τέ­τοια ζη­τή­μα­τα, όπως και ολό­κλη­ρη τη σκέψη, όλες τις ση­μα­ντι­κές θε­ω­ρη­τι­κές επε­ξερ­γα­σί­ες που αφο­ρούν το ερ­γα­τι­κό, το φε­μι­νι­στι­κό, το οι­κο­λο­γι­κό και άλλα κί­νη­μα­τα, την τα­ξι­κή διάρ­θρω­ση των κοι­νω­νιών, τις δομές του κρά­τους και τις σχέ­σεις εξου­σί­ας, τις σχέ­σεις αγο­ράς, οι­κο­νο­μι­κού προ­γραμ­μα­τι­σμού και κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου, τα ζη­τή­μα­τα δη­μο­κρα­τί­ας και αυ­το­δια­χεί­ρι­σης, κάθε θε­ω­ρη­τι­κή συμ­βο­λή που μπο­ρεί να συμ­βά­λει στο να προ­χω­ρή­σου­με μετά λόγου γνώ­σε­ως, κάθε ση­μα­ντι­κή συμ­βο­λή που έχει δει το φως από την εποχή του Μαρξ, αλλά και ακόμη πιο πριν, μέχρι τις μέρες μας.

4. Οι αρχές της στρα­τη­γι­κής μας

Η στρα­τη­γι­κή για τον σο­σια­λι­σμό ξε­κι­νά από την κα­τά­στα­ση στην οποία βρί­σκε­αι σή­με­ρα η Ελ­λά­δα, η Ευ­ρώ­πη και ο κό­σμος.

Η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία έχει φτά­σει σή­με­ρα στα όρια των αντο­χών της. Ήδη ανα­φέ­ρα­με και δια­πι­στώ­νου­με όλοι κα­θη­με­ρι­νά ότι η πρω­το­φα­νής επί­θε­ση του κε­φα­λαί­ου ενά­ντια στην ερ­γα­σία συ­νε­χί­ζε­ται με αυ­ξα­νό­με­νη έντα­ση, ότι οι ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις δια­λύ­ο­νται, ότι η ανερ­γία εκτι­νάσ­σε­ται, ότι η δη­μό­σια πε­ριου­σία εκ­ποιεί­ται, ότι η υγεία και η παι­δεία κα­τα­στρέ­φο­νται, ότι οι κοι­νω­νι­κά ζω­ο­γό­νες ιδέες συ­κο­φα­ντού­νται ενώ ένα όχι ευ­κα­τα­φρό­νη­το τμήμα θυ­μά­των της κρί­σης υπο­κύ­πτει στην άνω­θεν καλ­λιερ­γού­με­νη σύγ­χυ­ση και έλ­κε­ται από τη ρα­τσι­στι­κή βία που ασκούν προς πολ­λές κα­τευ­θύν­σεις τα πρω­το­πα­λί­κα­ρα του εδώ­δι­μου να­ζι­σμού, συχνά υπό την προ­στα­σία τμη­μά­των των κρα­τι­κών μη­χα­νι­σμών. Από την άλλη πλευ­ρά, το αστι­κό κομ­μα­τι­κό σύ­στη­μα, ετοι­μό­ρο­πο, ου­σια­στι­κά χωρίς εφε­δρεί­ες, επα­φί­ε­ται στα δια­πλε­κό­με­να ΜΜΕ και τις δυ­νά­μεις κα­τα­στο­λής προ­κει­μέ­νου να ισορ­ρο­πή­σει με­τα­ξύ κοι­νω­νι­κής πί­ε­σης, κα­τα­λυ­τι­κών σκαν­δά­λων και εντει­νό­με­νου αυ­ταρ­χι­σμού ενόσω οι θε­σμοί βρί­σκο­νται υπό διά­λυ­ση και η δη­μο­κρα­τία τελεί υπό απει­λή εκτρο­πής. Μόνη διέ­ξο­δος για την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία είναι η ρήξη με το υπάρ­χον, μορφή ρήξης που θα υλο­ποι­ή­σει ένα επεί­γον σχέ­διο απο­τρο­πής της κα­τα­στρο­φής, ανα­συ­γκρό­τη­σης της κοι­νω­νί­ας, εξά­λει­ψης της δια­πλο­κής και της δια­φθο­ράς, και εμπέ­δω­σης της δη­μο­κρα­τί­ας. Μορφή ρήξης που θα φέρει στον κέ­ντρο της πο­λι­τι­κής ζωής τις δυ­νά­μεις που θα ανα­λά­βουν την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη της με­γά­λης πο­ρεί­ας που οδη­γεί στην απαλ­λα­γή από τα δεσμά του κα­πι­τα­λι­στι­κού κέρ­δους, των πα­τριαρ­χι­κών σχέ­σε­ων και της οι­κο­λο­γι­κής κα­τα­στρο­φής, μορφή ρήξης που κα­λεί­ται να οδη­γή­σει στη σο­σια­λι­στι­κή ανα­γέν­νη­ση.

Η κα­τά­στα­ση σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη δεν είναι πολύ δια­φο­ρε­τι­κή. Οι λαοί στις χώρες του ευ­ρω­παϊ­κού Νότου, στην Ιρ­λαν­δία, στις χώρες του τέως «υπαρ­κτού σο­σια­λι­σμού», αλλά και στις χώρες του ευ­ρω­παϊ­κού κέ­ντρου όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο, στε­νά­ζουν υπό αντί­στοι­χα προ­γράμ­μα­τα λι­τό­τη­τας ενόσω ανα­πτύσ­σουν πα­ράλ­λη­λα τις δικές τους αντι­στά­σεις και τα δικά του κι­νή­μα­τα. Η μοίρα της Ελ­λά­δας είναι συ­υ­φα­σμέ­νη με την μοίρα της Ευ­ρώ­πης -στο πλαί­σιο πάντα των ευ­ρύ­τε­ρων διε­θνών εξε­λί­ξε­ων- γιατί ο αχα­λί­νω­τος νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος κα­πι­τα­λι­σμός κυ­ριαρ­χεί σή­με­ρα σε όλες τις ευ­ρω­παϊ­κές χώρες, γιατί η πο­λι­τι­κή του κε­φα­λαί­ου, σή­με­ρα υπό γερ­μα­νι­κή ηγε­μο­νία στην κλί­μα­κα της Ευ­ρώ­πης, ενο­ποιεί υπό την κυ­ριαρ­χία του όλες τις ευ­ρω­παϊ­κές κοι­νω­νί­ες, γιατί το αί­τη­μα και η προ­ο­πτι­κή της νίκης ενα­ντί­ον του έχει αρ­χί­σει να συ­νε­γεί­ρει τις συ­νει­δή­σεις πα­ντού. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ είναι μέρος αυτού του ευ­ρω­παϊ­κού κι­νή­μα­τος αντί­στα­σης και εξέ­γερ­σης. Η δική μας Ευ­ρώ­πη βρί­σκε­ται στον αντί­πο­δα της Ευ­ρώ­πης του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, των αυ­το­κρα­το­ρι­κών βλέ­ψε­ων κά­ποιων κρα­τών της και του εντει­νό­με­νου αυ­ταρ­χι­σμού. Δίκη μας Ευ­ρώ­πη είναι η Ευ­ρώ­πη των λαών, η Ευ­ρώ­πη των επα­να­στά­σε­ων, η Ευ­ρώ­πη του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, η Ευ­ρώ­πη του σε­βα­σμού της παι­δι­κής ηλι­κί­ας, των ηλι­κιω­μέ­νων και των αν­θρώ­πων με ει­δι­κές ανά­γκες, η Ευ­ρώ­πη της επι­στη­μο­νι­κής επα­νά­στα­σης, η Ευ­ρώ­πη του Δια­φω­τι­σμού και της ρι­ζο­σπα­στι­κής κρι­τι­κής του, η Ευ­ρώ­πη του φε­μι­νι­σμού, της οι­κο­λο­γί­ας και του διε­θνι­σμού, η Ευ­ρώ­πη της αλ­λη­λεγ­γύ­ης και της δη­μο­κρα­τί­ας, η Ευ­ρώ­πη του σο­σια­λι­σμού. Στό­χος μας είναι ο σο­σια­λι­σμός στην Ελ­λά­δα και στην κλί­μα­κα της Ευ­ρώ­πης. Στό­χος μας είναι ο σο­σια­λι­σμός του 21ου αιώνα, με την επί­γνω­ση ότι οι οι­κο­νο­μι­κές, πο­λι­τι­κές, κοι­νω­νι­κές και ιδε­ο­λο­γι­κές συν­θή­κες δια­φέ­ρουν από χώρα σε χώρα και τα αντί­στοι­χα κοι­νω­νι­κά και πο­λι­τι­κά κι­νή­μα­τα ωρι­μά­ζουν με δια­φο­ρε­τι­κούς τρό­πους και δια­φο­ρε­τι­κούς ρυθ­μούς, απαι­τώ­ντας έτσι τον συν­δυα­σμό της πάλης σε εθνι­κό, ευ­ρω­παϊ­κό και εν γένει διε­θνές επί­πε­δο.

Ωστό­σο, όπως ήδη υπο­γραμ­μί­σα­με, η κα­τα­στρο­φι­κή στρα­τη­γι­κή του κε­φα­λαί­ου δεν είναι συ­γκυ­ρια­κή και δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στην Ευ­ρώ­πη. Αυτή εμπλέ­κει με τον ένα ή άλλο τρόπο όλες τις πε­ριο­χές της Γης, οδη­γεί σε το­πι­κούς πο­λέ­μους και ακόμη πιο επι­κίν­δυ­νους αντα­γω­νι­σμούς ανά­με­σα στις με­γά­λες δυ­νά­μεις. Όμως δια­πι­στώ­σα­με ακόμη ότι τα κοι­νω­νι­κά και πο­λι­τι­κά κι­νή­μα­τα ανα­πτύσ­σο­νται και ενι­σχύ­ουν τους δέ­σμους τους ενώ λαοί ολό­κλη­ροι στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή, και όχι μόνον εκεί, έχουν αρ­χί­σει να ακο­λου­θούν τον δρόμο της κοι­νω­νι­κής χει­ρα­φέ­τη­σης. Αυτή η διά­τα­ξη δυ­νά­με­ων και όσα προ­μη­νύ­ει μας επι­τρέ­πει να ισχυ­ρι­ζό­μα­στε ότι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, άμεσα ή έμ­με­σα, ρητά ή υπόρ­ρη­τα, ιδέες για μια κοι­νω­νι­κή ορ­γά­νω­ση εναλ­λα­κτι­κή του κα­πι­τα­λι­σμού, όχι μόνον έxουν αρ­χί­σει να κερ­δί­ζουν, αλλά θα συ­νε­χί­σουν να κερ­δί­ζουν όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο, τον νου και την καρ­διά πολ­λών ως η μόνη ελ­πί­δα της ερ­γα­ζό­με­νης αν­θρω­πό­τη­τας.

Το κοι­νω­νι­κό και πο­λι­τι­κό κί­νη­μα στη χώρα μας έχει ήδη ανα­δεί­ξει ορι­σμέ­νους βα­σι­κούς αρ­μούς του δρό­μου προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση: την αλ­λη­λεγ­γύη ενά­ντια στον αντα­γω­νι­σμό και τη λο­γι­κή της ιδιώ­τευ­σης. την προ­στα­σία του δη­μό­σιου χώρου και των δη­μό­σιων αγα­θών ενά­ντια στην ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση, αλλά και ενά­ντια στην συχνά διε­φθαρ­μέ­νη και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κή κρα­τι­κή δια­χεί­ρι­ση. την ανά­γκη να προ­στα­τευ­θούν από την άκρα­τη κερ­δο­φο­ρία του κε­φα­λαί­ου και την υπο­τα­γή στην αγορά τα θε­με­λιώ­δη αγαθά: ο αέρας, το νερό, η θά­λασ­σα, το πε­ρι­βάλ­λον, τα βα­σι­κά είδη δια­τρο­φής, η πρό­σβα­ση στην παι­δεία και στον πο­λι­τι­σμό, η υγεία, η πε­ρί­θαλ­ψη, η κοι­νω­νι­κή πρό­νοια, οι ενερ­γεια­κοί πόροι, οι συ­γκοι­νω­νί­ες, οι επι­κοι­νω­νί­ες και η γε­ω­γρα­φι­κή συ­νο­χή της χώρας, ο φυ­σι­κός και ο ορυ­κτός πλού­τος. Οι αρμοί αυτοί συ­νο­ψί­ζο­νται στο αί­τη­μα να οι­κο­δο­μη­θεί και να ανα­πτυ­χθεί η οι­κο­νο­μία των ανα­γκών ενά­ντια στην οι­κο­νο­μία του κέρ­δους. Να οι­κο­δο­μη­θούν και να ανα­πτυ­χθούν οι κοι­νω­νι­κές σχέ­σεις της αλ­λη­λεγ­γύ­ης ενά­ντια στις σχέ­σεις του αντα­γω­νι­σμού και της εκ­με­τάλ­λευ­σης. Οι δρό­μοι του σο­σια­λι­σμού περ­νούν υπο­χρε­ω­τι­κά από αυτήν την οι­κο­δό­μη­ση και αυτήν την ανά­πτυ­ξη.

Το αί­τη­μα για μια οι­κο­νο­μία των ανα­γκών και για κοι­νω­νι­κές σχέ­σεις αλ­λη­λεγ­γύ­ης δεν μπο­ρεί να ικα­νο­ποι­η­θεί με κυ­βερ­νη­τι­κά δια­τάγ­μα­τα. Το πόσο και το πώς ικα­νο­ποιεί­ται υπό­κει­ται στις μορ­φές που λαμ­βά­νει και στους ρυθ­μούς με τους οποί­ους ανα­πτύσ­σε­ται η τα­ξι­κή πάλη, γιατί μόνο η νίκη των λαϊ­κών τά­ξε­ων, των δυ­νά­με­ων της ερ­γα­σί­ας και των κα­τα­πιε­σμέ­νων κοι­νω­νι­κών κα­τη­γο­ριών μπο­ρεί να κα­το­χυ­ρώ­σει και να διευ­ρύ­νει τις αντί­στοι­χες κα­τα­κτή­σεις. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια οι ορ­γα­νω­μέ­νες δια­μαρ­τυ­ρί­ες στους δρό­μους και στις πλα­τεί­ες, οι δια­δη­λώ­σεις και τα συλ­λα­λη­τή­ρια, τα δί­κτυα κοι­νω­νι­κής αλ­ληε­λεγ­γύ­ης, οι διερ­γα­σί­ες στους χώ­ρους δου­λειάς και κα­τοι­κί­ας, οι πρω­το­βου­λί­ες πο­λι­τι­κής ανυ­πα­κο­ής, η ανι­διο­τε­λής σύ­μπρα­ξη πο­λι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών φο­ρέ­ων χωρίς ηγε­μο­νεύ­σεις ανέ­δει­ξαν εστί­ες όπου ο δη­μό­σιος χώρος και τα δη­μό­σια αγαθά προσ­διο­ρί­στη­καν και η ου­σια­στι­κή υπε­ρά­σπι­σή τους διεκ­δι­κή­θη­κε. Ταυ­τό­χρο­να όμως ανα­δεί­χθη­κε η ανά­γκη για πε­ρισ­σό­τε­ρο απο­τε­λε­σμα­τι­κό αγώνα και πε­ρισ­σό­τε­ρο επε­ξερ­γα­σμέ­να αι­τή­μα­τα, για τον συν­δυα­σμό της πάλης για το ει­δι­κό με την πάλη για το γε­νι­κό και για την πο­λι­τι­κο­ποί­η­ση των αι­τη­μά­των, η ανά­γκη να δη­μιουρ­γη­θούν νέου τύπου κοι­νω­νι­κοί φο­ρείς και να υπάρ­ξουν επα­νι­δρυ­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα αλ­λα­γές μέσα στα συν­δι­κά­τα.

Στο ίδιο διά­στη­μα, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ έμαθε να με­τέ­χει με όλες του τις δυ­νά­μεις, με πο­λι­τι­κή ανι­διο­τέ­λεια και χωρίς από­πει­ρες χει­ρα­γώ­γη­σης, σε όλες τις μορ­φές της κοι­νω­νι­κής κί­νη­σης. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ βρέ­θη­κε πα­ντού, μέσα στους θε­σμούς και έξω από αυ­τούς, στους δρό­μους και στις πλα­τεί­ες, στις πό­λεις και στα χωριά, στους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας και στις γει­το­νιές, στους κοι­νω­νι­κούς φο­ρείς και στις κοι­νω­νι­κές πρω­το­βου­λί­ες, στις πο­λι­τι­στι­κές δρά­σεις και στην πάλη των ιδεών, στη δη­μό­σια σκηνή και στο δια­δί­κτυο. Έμαθε ότι οι ρυθ­μοί της τα­ξι­κής πάλης και της κοι­νω­νι­κής και πο­λι­τι­κής σύ­γκρου­σης δεν εκ­βιά­ζο­νται. Έμαθε να σέ­βε­ται πλή­ρως την αντί­θε­τη άποψη ή ακόμη και τη σιωπή εκεί­νων που δι­στά­ζουν να μι­λή­σουν. Έμαθε να ακού­ει και όξυνε την ικα­νό­τη­τα κα­τα­νό­η­σης. Έμαθε να υπο­στη­ρί­ζει τις προ­τά­σεις του ανοι­χτά και δη­μό­σια χωρίς δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις και υστε­ρό­βου­λους υπο­λο­γι­σμούς. Έμαθε πώς ανοί­γο­νται νέοι δρό­μοι για την κοι­νω­νι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση.

Η στρα­τη­γι­κή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ απο­σκο­πεί στον σο­σια­λι­σμό, αλλά ο ίδιος γνω­ρί­ζει καλά ότι ο σο­σια­λι­σμός δεν είναι κυ­ρί­ως υπό­θε­ση ενός πο­λι­τι­κού φορέα. Είναι υπό­θε­ση των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων και της πάλης τους, είναι υπό­θε­ση των δυ­νά­με­ων της ερ­γα­σί­ας και της κί­νη­σής τους, είναι υπό­θε­ση της κοι­νω­νι­κής συμ­μα­χί­ας της με­γά­λης πλειο­ψη­φί­ας ενός λαού. Έχου­με πλέον μάθει ότι η ερ­γα­τι­κή τάξη δεν μπο­ρεί να απε­λευ­θε­ρω­θεί η ίδια αν δεν απε­λευ­θε­ρω­θεί η κοι­νω­νία όλό­κλη­ρη.

Από τη μεριά του, ένας πο­λι­τι­κός φο­ρέ­ας όπως ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ με­τέ­χει πλή­ρως στην τα­ξι­κή και κοι­νω­νι­κή πάλη, προ­βάλ­λει τις ιδέες του, ορ­γα­νώ­νει δυ­νά­μεις, συ­μπυ­κνώ­νει και συν­δέ­ει αι­τή­μα­τα, προσ­διο­ρί­ζει στό­χους, αλλά δεν υπο­κα­θι­στά ούτε επι­βάλ­λει. Αντί­θε­τα, θέτει διαρ­κώς τον εαυτό του υπό τον έλεγ­χο εκεί­νων στους οποί­ους απευ­θύ­νε­ται, έλεγ­χο που αφορά τη πο­λι­τι­κή του πα­ρου­σία, τη δράση και λει­τουρ­γία του, ολό­κλη­ρη την κα­θη­με­ρι­νή πρα­κτι­κή του. Ο έλεγ­χος αυτός γί­νε­ται υπό το πρί­σμα του στρα­τη­γι­κού του στό­χου, ο οποί­ος, αυτός, είναι αδια­πραγ­μά­τευ­τος. Ο σο­σια­λι­σμός και οι αξίες που τον διέ­πουν είναι ο γνώ­μο­νας και το κρι­τή­ριο του τι προ­τεί­νου­με και του πώς δρού­με, του σε ποιούς απευ­θυ­νό­μα­στε και πώς απευ­θυ­νό­μα­στε, του ποιούς πεί­θου­με και πώς τους πεί­θου­με, του πώς απο­τι­μού­με επι­τυ­χί­ες και απο­τυ­χί­ες.

Αλλά η στρα­τη­γι­κή στό­χευ­ση επι­με­ρί­ζε­ται σε άμε­σους στό­χους και στις αντί­στοι­χες τα­κτι­κές κι­νή­σεις ή πρω­το­βου­λί­ες που εξαρ­τώ­νται πάντα από πραγ­μα­τι­κά προ­σφε­ρό­με­νες δυ­να­τό­τη­τες και πραγ­μα­τι­κούς συ­σχε­τι­σμούς δύ­να­μης. Και εδώ ο πο­λι­τι­κός φο­ρέ­ας είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να πλέει με όλη την απαι­τού­με­νη ευ­ε­λι­ξία ανά­με­σα στη Σκύλ­λα του και­ρο­σκο­πι­σμού, που τεί­νει να αγνο­ή­σει τον στρα­τη­γι­κό στόχο υπο­κύ­πτο­ντας στο εκά­στο­τε θε­ω­ρού­με­νο ως εφι­κτό, και στη Χά­ρυ­βδη του τυ­χο­διω­κτι­σμού, που τεί­νει να αγνο­ή­σει τους πραγ­μα­τι­κούς συ­σχε­τι­σμούς δύ­να­μης και το πράγ­μα­τι εφι­κτό, απλώς εκ­φω­νώ­ντας στε­ντό­ρεια τον στρα­τη­γι­κό στόχο και τα εν γένει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του. Η πο­λι­τι­κή πρα­κτι­κή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ υπό­κει­ται κα­τα­στα­τι­κά σε αυ­τούς τους πε­ριο­ρι­σμούς.

Ο κε­ντρι­κός στό­χος που θέτει σή­με­ρα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ είναι η ανα­τρο­πή της κυ­ριαρ­χί­ας των δυ­νά­με­ων του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και των μνη­μο­νί­ων, των δυ­νά­με­ων της κοι­νω­νι­κής κα­τα­στρο­φής, της δια­πλο­κής, της δια­φθο­ράς και της σήψης, είναι η ανά­δει­ξη μιας κυ­βέρ­νη­σης της συ­μπα­ρα­ταγ­μέ­νης Αρι­στε­ράς στη­ριγ­μέ­νης σε μια πλα­τειά συμ­μα­χία κοι­νω­νι­κών δυ­νά­με­ων. Η επι­τυ­χία αυτού του στό­χου θα απο­τε­λέ­σει τομή σε σχέση με την ελ­λη­νι­κή ιστο­ρία, τομή που θα δη­μιουρ­γή­σει νέες, άγνω­στες σή­με­ρα, δυ­να­τό­τη­τες, τομή που θα ανοί­ξει μια νέα σε­λί­δα για την κοι­νω­νία μας και θα δώσει ση­μα­ντι­κή ώθηση σε μια δυ­να­μι­κή  που ξε­περ­νά τα σύ­νο­ρά μας.

Η διεκ­δί­κη­ση μιας κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς δεν υπα­κού­ει στις ιδιο­τέ­λειες των πο­λι­τι­κών φι­λο­δο­ξιών ούτε απο­τε­λεί πρό­τα­ση για κα­λύ­τε­ρη δια­χεί­ρι­ση του υπάρ­χο­ντος ή απλώς για επι­στρο­φή στην πρό­τε­ρη κα­τά­στα­ση και στα κε­κτη­μέ­να που χά­θη­καν. Μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς απο­σκο­πεί να στα­μα­τή­σει τον κοι­νω­νι­κό και οι­κο­νο­μι­κό κα­τή­φο­ρο που επέ­βα­λαν στην Ελ­λά­δα οι δυ­νά­μεις του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και των μνη­μο­νί­ων, να εξα­λεί­ψει τη δια­πλο­κή και τη δια­φθο­ρά, να με­ταρ­ρυθ­μί­σει ρι­ζι­κά και δη­μο­κρα­τι­κά το κρά­τος και τους θε­σμούς του, και να ανοί­ξει μια νέα πο­ρεία. Μια τέ­τοια κυ­βέρ­νη­ση θα ση­μα­το­δο­τή­σει μια κομ­βι­κή αλ­λα­γή του πο­λι­τι­κού συ­σχε­τι­σμού υπέρ των δυ­νά­με­ων της ερ­γα­σί­ας, φέρ­νο­ντας αυτές τις δυ­νά­μεις στο προ­σκή­νιο. Θα ανοί­ξει τον δρόμο στην πραγ­μα­τι­κή δη­μο­κρα­τία και στην ανα­συ­γκρό­τη­ση της χώρας ενόσω θα δια­λύ­ει το ‘τρί­γω­νο’ που δυ­να­στεύ­ει τον τόπο επι δε­κα­ε­τί­ες, δια­πλέ­κο­ντας αξε­διά­λυ­τα το κρα­τι­κο­δί­αι­το κε­φά­λαιο, το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα του δι­κομ­μα­τι­σμού και τα κα­θε­στω­τι­κά ΜΜΕ. Μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς θα κα­θα­ρί­σει το τρα­πέ­ζι, θα αξιο­ποι­ή­σει όλες τις έντι­μες και δη­μιουρ­γι­κές δυ­νά­μεις της κοι­νω­νί­ας μας, ανε­ξάρ­τη­τα από ιδε­ο­λο­γι­κές ανα­φο­ρές ή πο­λι­τι­κές πε­ποι­θή­σεις, ανοί­γο­ντας πα­ράλ­λη­λα δρό­μους για να ανα­πτυ­χθεί πα­ρα­πέ­ρα ο αγώ­νας των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων, για να δη­μιουρ­γη­θεί έδα­φος ώστε να αν­θί­σει η λαϊκή πρω­το­βου­λία σε όλους τους χώ­ρους και σε όλα τα επί­πε­δα.

Μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς δεν μπο­ρεί να υπο­σχε­θεί την άμεση λύση όλων των συσ­σω­ρευ­μέ­νων προ­βλη­μά­των. Θα δώσει ωστό­σο άμεσα δείγ­μα­τα γρα­φής μιας πολύ δια­φο­ρε­τι­κής πο­λι­τι­κής, ανοί­γο­ντας τους αντί­στο­χους νέους δρό­μους. Γνω­ρί­ζου­με πως μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς δεν μπο­ρεί να επι­φέ­ρει μεί­ζο­νες αλ­λα­γές χωρίς τη λαϊκή συ­νέρ­γεια και το εγερ­τή­ριο λαϊκό φρό­νη­μα, χωρίς τη στή­ρι­ξη, αλλά και την αυ­τό­νο­μη δράση, των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων, των κα­τα­πιε­σμέ­ων κοι­νω­νι­κών κα­τη­γο­ριών και του λαού γε­νι­κό­τε­ρα, χωρίς τις πρω­το­βου­λί­ες που θα ανα­λη­φθούν πα­ντού, ασκώ­ντας δη­μιουρ­γι­κή πίεση ακόμη και στην ίδια. Από την άλλη μεριά, μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς δεν μπο­ρεί να αγνο­ή­σει βο­λο­ντα­ρι­στι­κά τους υπάρ­χο­ντες συ­σχε­τι­σμούς και τις δυ­νά­μεις που θα προ­σπα­θή­σουν να την υπο­νο­μεύ­σουν ώστε να την ανα­τρέ­ψουν ούτε βέ­βαια μπο­ρεί να πα­ρα­δο­θεί αμα­χη­τί και και­ρο­σκο­πι­κά σε τέ­τοιους συ­σχε­τι­σμούς. Όσο ο στρα­τη­γι­κός στό­χος πα­ρα­μέ­νει στα­θε­ρός, συμ­μα­χί­ες, μο­νι­μό­τε­ρες ή πιο προ­σω­ρι­νές, είναι ανα­γκαί­ες και διευ­ρύν­σεις απα­ραί­τη­τες. Με επί­γνω­ση μεν των εκά­στο­τε πραγ­μα­τι­κών δυ­να­το­τή­των και των εκά­στο­τε πραγ­μα­τι­κών συ­σχε­τι­σμών, αλλά κρα­τώ­ντας πά­ντο­τε στα­θε­ρό τον στρα­τη­γι­κό στόχο και απο­τι­μώ­ντας κάθε φορά τα πράγ­μα­τα από τη σκο­πιά του και υπό το πρί­σμα του. Η προ­ο­πτι­κή της Αρι­στε­ράς να απο­τε­λέ­σει την πο­λι­τι­κή ηγε­σία του τόπου θα κρι­θεί σε με­γά­λο βαθμό και από την ικα­νό­τη­τά της να οι­κο­δο­μή­σει πο­λι­τι­κές συμ­μα­χί­ες που θα αξιο­ποιούν ιδέες, τα­λέ­ντα, γνώ­σεις και προ­σφο­ρά αν­θρώ­πων από άλ­λους πο­λι­τι­κούς χώ­ρους. Θα κρι­θεί από την ικα­νό­τη­τά της να ορ­γα­νώ­νει κοι­νω­νι­κές συμ­μα­χί­ες, τη συμ­μα­χία της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας με τους αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νους και τους μι­κρο­ε­πι­χει­ρη­μα­τί­ες, με τους μι­κρούς και με­σαί­ους αγρό­τες, τις κα­τα­πιε­σμέ­νες κοι­νω­νι­κές κα­τη­γο­ρί­ες, τη νε­ο­λαία, τη τέχνη και τη δια­νό­η­ση. Χωρίς αυτή τη συμ­μα­χία, οι λαϊ­κές τά­ξεις δεν μπο­ρούν να ανα­λά­βουν το έργο της πα­ρα­γω­γι­κής, κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­στι­κής και οι­κο­λο­γι­κής ανόρ­θω­σης έπει­τα από την κα­τα­στρο­φή που επέ­φε­ρε και συ­νε­χί­ζει να επι­φέ­ρει ο αχα­λί­νω­τος νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος κα­πι­τα­λι­σμός.

Στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες της τρι­κομ­μα­τι­κής κυ­βέρ­νη­σης, που προ­ω­θεί με με­γα­λύ­τε­ρη σκλη­ρό­τη­τα και θρα­σύ­τη­τα την πο­λι­τι­κή της τριαρ­χί­ας των δα­νει­στών, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ θέτει ευ­θέ­ως θέμα δη­μο­κρα­τι­κής ανα­τρο­πής της και διεκ­δι­κεί την κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία ως απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση  για να στα­μα­τή­σει η λε­η­λα­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων και η κα­τα­στρο­φή της χώρας. Δη­μιουρ­γεί τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς να πε­τύ­χει τους στό­χους της. Αυτές οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις είναι, επα­να­λαμ­βά­νου­με, η  κοι­νω­νι­κή συμ­μα­χία της ερ­γα­τι­κής τάξης και των ανέρ­γων, των με­σαί­ων στρω­μά­των και των αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νων της πόλης και της αγρο­τι­κής πα­ρα­γω­γής, της νε­ο­λαί­ας, των κα­τα­πιε­σμέ­νων κοι­νω­νι­κών κα­τη­γο­ριών, των δυ­νά­με­ων της επι­στή­μης, της τέ­χνης και του πο­λι­τι­σμού. Είναι η δη­μιουρ­γία ενός ισχυ­ρού μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος με αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη οπτι­κή και στό­χευ­ση και η επέ­κτα­ση και η εμ­βά­θυν­ση της κοι­νω­νι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Είναι η δια­μόρ­φω­ση ενός ρω­μα­λέ­ου ενω­τι­κού πο­λι­τι­κού κι­νή­μα­τος ανα­τρο­πής του υπάρ­χο­ντος κομ­μα­τι­κού και πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος. Είναι η δη­μιουρ­γία μιας νέας και στα­θε­ρής κοι­νω­νι­κής και πο­λι­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας.

Η ενο­ποί­η­ση, η διεύ­ρυν­ση και η εν­δυ­νά­μω­ση του ίδιου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ και η έμ­φα­ση στην ενω­τι­κή πο­λι­τι­κή του είναι ανα­ντι­κα­τά­στα­τα  ερ­γα­λεία  που θα μας βοη­θή­σουν να επι­τύ­χου­με το επι­διω­κό­με­νο απο­τέ­λε­σμα. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ, μα­κριά από τη λο­γι­κή της ‘ανα­μο­νή­ς’, μα­κριά από την εσω­στρέ­φεια, συμ­βάλ­λει από τώρα με όλες του τις δυ­νά­μεις, μέσα από τους κοι­νω­νι­κούς αγώ­νες, μέσα από τα κι­νή­μα­τα αλ­λη­λεγ­γύ­ης και πο­λι­τι­κής ανυ­πα­κο­ής, μέσα από πο­λι­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες προς πολ­λές κα­τευ­θύν­σεις εντός και εκτός Βου­λής, στην ικα­νο­ποί­η­ση του αι­τή­μα­τος που είναι σή­με­ρα απο­λύ­τως επεί­γον: ήττα της πο­λι­τι­κής των μνη­μο­νί­ων και κυ­βερ­νη­τι­κή αλ­λα­γή.

5. Οι πο­λι­τι­κοί άξο­νες της δρά­σης μας

Σή­με­ρα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ κα­τέ­χει τη θέση της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Η θέση αυτή τον προι­κί­ζει με νέες ση­μα­ντι­κές δυ­να­τό­τη­τες πα­ρέμ­βα­σης τόσο στο εσω­τε­ρι­κό του κοι­νο­βου­λί­ου και των θε­σμών γε­νι­κό­τε­ρα όσο και στο στο πλαί­σιο του λαϊ­κού κι­νή­μα­τος συ­νο­λι­κά. Από τη θέση της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ ήδη μά­χε­ται και θα εξα­κο­λου­θή­σει να μά­χε­ται ενά­ντια σε κάθε αντι­λαϊ­κό και αντι­δη­μο­κρα­τι­κό μέτρο ή νο­μο­σχέ­διο, ασκώ­ντας εξα­ντλη­τι­κό κοι­νο­βου­λευ­τι­κό έλεγ­χο. Ήδη δια­τυ­πώ­νει και θα εξα­κο­λου­θή­σει να δια­τυ­πώ­νει τις δικές του αντι­προ­τά­σεις και νο­μο­θε­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες που αφο­ρούν τα επεί­γο­ντα προ­βλή­μα­τα της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας. Ήδη στη­ρί­ζει και θα εξα­κο­λου­θή­σει να στη­ρί­ζει κοι­νο­βου­λε­τι­κά τους ερ­γα­τι­κούς και λαϊ­κούς αγώ­νες, εντάσ­σο­ντας συ­στη­μα­τι­κά τα δί­καια αι­τή­μα­τά τους, όπως και όλες τις δικές του πα­ρεμ­βά­σεις, στο εναλ­λα­κτι­κό του πρό­γραμ­μα. Η επε­ξερ­γα­σία αυτού του προ­γράμ­μα­τος είναι συ­νε­χής ενώ το ίδιο πα­ρα­μέ­νει μό­νι­μα ανοι­χτό σε όσα ανα­δει­κνύ­ουν κάθε φορά οι αγώ­νες.

Αλλά το κοι­νο­βου­λευ­τι­κό έργο είναι μόνον ένα πεδίο αγώνα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ. Σε συν­δυα­σμό με την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δράση, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ επι­διώ­κει να συμ­βά­λει με όλες του τις δυ­νά­μεις στη συ­γκρό­τη­ση και την ανά­πτυ­ξη ενός ισχυ­ρού λαϊ­κού και μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος, ενός κι­νή­μα­τος αντί­στα­σης στα αντι­λαϊ­κά μέτρα που επι­διώ­κουν να επι­βά­λουν τα μνη­μό­νια, ενός κι­νή­μα­τος ανυ­πα­κο­ής στον εντει­νό­με­νο κρα­τι­κό και ερ­γο­δο­τι­κό αυ­ταρ­χι­σμό, ενός κι­νή­μα­τος γνή­σιας και απο­τε­λε­σμα­τι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης προς τα θύ­μα­τα της κρί­σης.

Το κί­νη­μα αυτό θα συ­γκρο­τή­σει τους όρους για τη στα­θε­ρή κοι­νω­νι­κή συμ­μα­χία των θυ­μά­των του μνη­μο­νί­ου, της ερ­γα­τι­κής τάξης και ευ­ρύ­τε­ρα των δυ­νά­με­ων της ερ­γα­σί­ας, των με­σαί­ων στρω­μά­των και των αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νων των πό­λε­ων και της αγρο­τι­κής πα­ρα­γω­γής, της νε­ο­λαί­ας, των κα­τα­πιε­σμέ­νων κοι­νω­νι­κών κα­τη­γο­ριών, των αν­θρώ­πων των γραμ­μά­των και των επι­στη­μών, της τέ­χνης και του πο­λι­τι­σμού, και θα ανα­δεί­ξει τους τρό­πους με τους οποί­ους οι γυ­ναί­κες θί­γο­νται από την κρίση πε­ρισ­σό­τε­ρο γιατί, εκτός από την ανι­σό­τη­τα στη δου­λειά, εκτός από τη με­γα­λύ­τε­ρη ανερ­γία, αυτές έχουν επι­πλέ­ον να αντι­με­τω­πί­σουν τις κυ­ρί­αρ­χες σχε­δόν πα­ντού πα­τριαρ­χι­κές σχέ­σεις και όλα τα αν­δρο­κρα­τι­κά στε­ρε­ό­τυ­πα. Η δη­μιουρ­γι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα, που λει­τουρ­γεί για το δη­μό­σιο όφε­λος και υπό στα­θε­ρούς και δί­καιους κα­νό­νες, δεν θα πλη­γεί, αλλά θα βοη­θη­θεί. Πα­ράλ­λη­λα, το κί­νη­μα αυτό θα συμ­βά­λει στην ενό­τη­τα δρά­σης των πα­ρα­δο­σια­κών ορ­γα­νώ­σε­ων και συν­δι­κά­των, τόσο με­τα­ξύ τους όσο και με τις συ­σπει­ρώ­σεις που δη­μιουρ­γού­νται αυ­θόρ­μη­τα σε πολ­λούς χώ­ρους, και θα οδη­γή­σει στην ανα­γκαία ρι­ζι­κή ανα­μόρ­φω­ση του συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος σε όλες τις βαθ­μί­δες, στην απο­μό­νω­ση του κυ­βερ­νη­τι­κού και ερ­γο­δο­τι­κού συν­δι­κα­λι­σμού και στη δια­μόρ­φω­ση ενός νέου, ισχυ­ρού και μα­χη­τι­κού, τα­ξι­κού και αυ­τό­νο­μου, συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος, ενω­μέ­νου τόσο στη δράση όσο και ορ­γα­νω­τι­κά.

Ση­μα­ντι­κή διά­στα­ση αυτού του κι­νή­μα­τος οφεί­λει να είναι ένα ευρύ αυ­το­διοι­κη­τι­κό κί­νη­μα, στο πλαί­σιο του οποί­ου μπο­ρούν να αν­θί­σουν όλες οι κα­τάλ­λη­λες μορ­φές άμε­σης δη­μο­κρα­τί­ας: από το τι κά­νου­με όλοι και όλες μαζί για τη γει­το­νιά και το χωριό, το δια­μέ­ρι­σμα, την πόλη και την πε­ρι­φέ­ρεια, μέχρι το πώς ζούμε, πώς αλ­λη­λο­βοη­θού­μα­στε, πώς καλ­λιερ­γού­με τη σκέψη και τις ευαι­σθη­σί­ες μας, πώς ψυ­χα­γω­γού­μα­στε. Σή­με­ρα η πόλη και ολό­κλη­ρος ο πο­λε­ο­δο­μι­κός και χω­ρο­τα­ξι­κός ιστός βρί­σκο­νται στο στό­χα­στρο του κε­φα­λαί­ου. Η ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση των δη­μό­σιων χώρων, των δη­μό­σιων λει­τουρ­γιών της πόλης και όσων έχουν απο­μεί­νει από την κοι­νω­νι­κή κα­τοι­κία, η κα­τα­στρο­φή της γει­το­νιάς, η αύ­ξη­ση του αριθ­μού των αστέ­γων και η δη­μιουρ­γία πε­ρί­κλει­στων πε­ριο­χών για τους πλού­σιους και πα­ράλ­λη­λα η έντα­ση των δια­κρί­σε­ων και των απο­κλει­σμών, η ποι­νι­κο­ποί­η­ση της φτώ­χειας, η συρ­ρί­κνω­ση της δη­μο­κρα­τί­ας και η διεύ­ρυν­ση των μη­χα­νι­σμών επι­τή­ρη­σης και κα­τα­στο­λής είναι με­γά­λα ζη­τή­μα­τα που θί­γουν άμεσα την κα­θη­με­ρι­νή ζωή όλων. Το προ­ο­δευ­τι­κό αυ­το­διοι­κη­τι­κό κί­νη­μα οφεί­λει να αντι­με­τω­πί­σει απευ­θεί­ας όλα τα ζη­τή­μα­τα αυτά, εξει­δι­κεύ­ο­ντας τους στό­χους του και ανα­κα­λύ­πτω­ντας τις κα­τάλ­ληλ­λες κάθε φορά μορ­φές αγώνα, όπως και να οδη­γή­σει στη δη­μο­κρα­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση ολό­κλη­ρης της δομής της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης.

Το ισχυ­ρό λαϊκό και μα­ζι­κό κί­νη­μα στου οποί­ου τη δια­μόρ­φω­ση συμ­βάλ­λου­με με όλες μας τις δυ­νά­μεις δη­μιουρ­γεί ταυ­τό­χρο­να έναν ολό­κλη­ρο δη­μό­σιο χώρο λαϊ­κών πα­ρεμ­βά­σε­ων και πρω­το­βου­λιών, χώρο πλα­τιάς συμ­με­το­χής και ενερ­γού αλ­λη­λεγ­γύ­ης, όπου εκ­φρά­ζε­ται απρό­σκο­πτα η αυ­τε­νέρ­γεια των πο­λι­τών και απο­κα­θί­στα­νται μορ­φές λαϊ­κής αυ­το-ορ­γά­νω­σης που πιέ­ζουν και οφεί­λουν να πιέ­ζουν συ­στη­μα­τι­κά τους θε­σμούς, να τους διευ­ρύ­νουν και να τους με­τα­σχη­μα­τί­ζουν. Σε αυτόν τον δη­μό­σιο χώρο εκ­φρά­ζε­ται ελεύ­θε­ρα και ανα­πτύσ­σε­ται απρό­σκο­πτα η κρι­τι­κή σκέψη και η καλ­λι­τε­χνι­κή δη­μιουρ­γία ενόσω εντεί­νε­ται η ιδε­ο­λο­γι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση με εκεί­να που δια­χέ­ουν τα δια­πλε­κό­με­να ΜΜΕ, καλ­λιερ­γώ­ντας τη σύ­γxυ­ση, τον φόβο και την ανα­σφά­λεια και πρι­μο­δο­τώ­ντας τα στε­ρε­ό­τυ­πα, τις αντι­δη­μο­κρα­τι­κές δια­κρί­σεις, την αδρά­νεια και την πα­θη­τι­κό­τη­τα. Στον ίδιο δη­μό­σιο χώρο, η αρι­στε­ρή φε­μι­νι­στι­κή δράση μπο­ρεί και οφεί­λει να ανα­προσ­διο­ρί­σει και να εμπλου­τί­σει την πο­λι­τι­κή, επε­ρω­τώ­ντας θε­με­λιώ­δεις δια­κρί­σεις, όπως τη διά­κρι­ση ανά­με­σα στο δη­μό­σιο και το ιδιω­τι­κό, στο πο­λι­τι­κό και προ­σω­πι­κό, στο γε­νι­κό και στο επί μέ­ρους, με δε­δο­μέ­νο ότι όλες οι δια­κρί­σεις με βάση το φύλο -αλλά και το χρώμα του δέρ­μα­τος, την κα­τα­γω­γή, τις θρη­σκευ­τι­κές πε­ποι­θή­σεις και τις σε­ξουα­λι­κές προ­τι­μή­σεις- είναι απα­ρά­δε­κτες, ενώ η υπο-αντι­προ­σώ­πευ­ση των γυ­ναι­κών στις δομές λήψης απο­φά­σε­ων συ­νι­στά εμ­φα­νές έλ­λειμ­μα δη­μο­κρα­τί­ας και άρα δεί­κτη ενός ση­μα­ντι­κού πο­λι­τι­κού προ­βλή­μα­τος. Οι ιδέες της Αρι­στε­ράς και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ δεν θα μπο­ρέ­σουν να απο­κτή­σουν ηγε­μο­νι­κή θέση αν δεν ανα­δεί­ξουν, υπό κα­θε­στώς πλή­ρους ελευ­θε­ρί­ας, τη δύ­να­μή τους τόσο σε ζη­τή­μα­τα απα­ρά­δε­κτων δια­κρί­σε­ων όσο και στα ανοι­χτά πεδία της επι­στή­μης, της δια­νό­η­σης και της τέ­xνης.

Στο πλαί­σιο αυτού του λαϊ­κού δη­μό­σιου χώρου οφεί­λει να αντι­με­τω­πι­στεί με ολό­κλη­ρη τη σο­βα­ρό­τη­τα που απαι­τεί­ται η αυ­ξα­νό­με­νη επιρ­ροή των να­ζι­στι­κών ιδεών και προ­τύ­πων συ­μπε­ρι­φο­ράς, ο πο­λυ­διά­στα­τος ρα­τσι­σμός που αυτές οι ιδέες και συ­μπε­ρι­φο­ρές προ­πα­γαν­δί­ζουν και απο­πνέ­ουν, η ανυ­πό­κρι­τη βία που ασκούν οι αντί­στοι­χοι ‘ηγέ­τε­ς’, οι εγκλη­μα­τι­κές πρα­κτι­κές στις οποί­ες επι­δί­δο­νται και η θε­σμι­κή ανοχή, αν όχι προ­στα­σία, που απο­λαμ­βά­νουν οι πρά­ξεις τους. Οφεί­λου­με να οι­κο­δο­μή­σου­με ένα πλατύ αντι­φα­σι­στι­κό και δη­μο­κρα­τι­κό κί­νη­μα που θα πε­ρι­λαμ­βά­νει όλους εκεί­νους και όλες εκεί­νες που ενα­ντιώ­νο­νται σε τέ­τοιες ιδέες και τέ­τοιες πρα­κτι­κές, ανε­ξάρ­τη­τα από πο­λι­τι­κές εντά­ξεις ή ιδε­ο­λο­γι­κές ανα­φο­ρές. Το κί­νη­μα αυτό οφεί­λει να αρ­θρώ­νε­ται στο σχο­λείο και στη γει­το­νιά, στις πό­λεις και στα χωριά, στους τό­πους δου­λειάς και στα μέσα ενη­μέ­ρω­σης, έντυ­πα και ηλε­κτρο­νι­κά. Το κί­νη­μα αυτό οφεί­λει να κι­νη­το­ποιεί θε­σμούς και ορ­γα­νώ­σεις, τους δή­μους και την Εκ­κλη­σία, τις δυ­νά­μεις της τέ­χνης και της δια­νό­η­σης, να εμ­φο­ρεί­ται από τις αξίες του αν­θρω­πι­σμού και να δι­δά­σκει ιστο­ρία. Η ύπαρ­ξη μιας δη­μο­κρα­τι­κής κοι­νω­νί­ας και η ενό­τη­τα του λαού μας απαι­τεί να εξα­λει­φθούν πλή­ρως οι να­ζι­στι­κές ιδέες και οι να­ζι­στι­κές πρα­κτι­κές.

Οφεί­λου­με επι­πλέ­ον να επι­ση­μά­νου­με ότι οι κυ­βερ­νώ­σες πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις, τα δια­πλε­κό­με­να ΜΜΕ και οι δια­νο­ού­με­νοί τους προ­ω­θούν συ­στη­μα­τι­κά τη λε­γό­με­νη «θε­ω­ρία των δύο άκρων» που εξο­μοιώ­νει την Αρι­στε­ρά με τη να­ζι­στι­κή ακρο­δε­ξιά ενόσω οι ίδιες κα­τα­λαμ­βά­νουν έτσι αυ­το­δι­καί­ως και από κοι­νού τον χώρο του δήθεν με­τριο­πα­θούς κέ­ντρου ως της μόνης ‘γνή­σιας δη­μο­κρα­τι­κής δύ­να­μη­ς’. Ο στό­χος της ‘θε­ω­ρί­α­ς’ είναι δι­πλός. Αφ’ ενός η συ­κό­φα­ντη­ση της Αρι­στε­ράς ώστε να πε­ριο­ρι­στεί κατά το δυ­να­τόν η απή­χη­σή της και να νο­μι­μο­ποι­η­θούν εκ των πραγ­μά­των οι πάσης φύ­σε­ως επι­θέ­σεις ενα­ντί­ον της και, αφ’ ετέ­ρου, η κατ’ απο­κλει­στι­κό­τη­τα οι­κειο­ποί­η­ση από τη μεριά των ‘γνή­σιων δη­μο­κρα­τι­κών δυ­νά­με­ω­ν’ ολό­κλη­ρου του ‘νό­μι­μου’ πο­λι­τι­κού χώρου.

Απέ­να­ντι σε αυτήν τη ‘θε­ω­ρί­α’ και τις πρα­κτι­κές που την εφαρ­μό­ζουν, οφεί­λου­με να αντι­τά­ξου­με όχι μόνον τις αξίες μας, την ιστο­ρία της χώρας και όσα έχει κάνει, αλλά και υπο­στεί, η Αρι­στε­ρά για να υπε­ρα­σπί­σει τη δη­μο­κρα­τία με κάθε κό­στος, αλλά και την ίδια την εμπε­ρία όλων μας: η δια­μόρ­φω­ση μιας ξε­νο­φο­βι­κής ρη­το­ρεί­ας που ανά­γει τη ‘λα­θρο­με­τα­νά­στευ­ση’ σε πρό­βλη­μα με­γα­λύ­τε­ρο από την ίδια την κρίση, που απο­δί­δει την αύ­ξη­ση της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας και τε­λι­κά όλα τα δεινά απο­κλει­στι­κά στους με­τα­νά­στες και στους πρό­σφυ­γες, που χρη­σι­μο­ποιεί ανεν­δοί­α­στα τη φα­σί­ζου­σα ορο­λο­γία της «υγειο­νο­μι­κής βόμ­βας», που στο­χο­ποιεί ει­δι­κές κα­τη­γο­ρί­ες πλη­θυ­σμού, ποι­νι­κο­ποιώ­ντας έτσι την ίδια τη φτώ­χια, που εντεί­νει την κα­τα­στο­λή απέ­να­ντι στους με­τα­νά­στες και στους πρό­σφυ­γες, επε­κτεί­νο­ντάς την ταυ­τό­χρο­να προς κάθε κα­τεύ­θυν­ση, συ­νι­στούν μια με­λε­τη­μέ­νη πο­λι­τι­κή που απο­σκο­πεί στη διαί­ρε­ση των αδυ­νά­των μέσω της ανά­δει­ξης του απο­διο­πο­μπαί­ου τρά­γου, στο πά­γω­μα κάθε κοι­νω­νι­κής αντί­στα­σης και την πε­ρι­στο­λή της δη­μο­κρα­τί­ας σε όσα μπο­ρεί να ανε­χθεί η πο­λι­τι­κή ιδιο­τέ­λεια των κυ­βερ­νώ­ντων.

Ταυ­τό­χρο­να η ίδια ‘θε­ω­ρί­α’, μαζί με τη ρη­το­ρεία και τις πρα­κτι­κές που τη συ­νο­δεύ­ουν, πρι­μο­δο­τεί στην πράξη τη να­ζι­στι­κή ακρο­δε­ξιά γιατί την εμ­φα­νί­ζει, του­λά­χι­στον έμ­με­σα, ως τον συ­νε­πέ­στε­ρο εκ­φρα­στή της εν λόγω πο­λι­τι­κής και τη νο­μι­μο­ποιεί έμπρα­κτα ως βρα­χί­ω­να των δυ­νά­με­ων κα­τα­στο­λής, ήδη ση­μα­ντι­κά δια­βρω­μέ­νων από εκεί­νη. Δια­μορ­φώ­νε­ται έτσι μια γκρί­ζα πε­ριο­χή κα­τα­στο­λής με­τα­ξύ θε­σμι­κής και να­ζι­στι­κής βίας, καλ­λιερ­γεί­ται κλίμα ατι­μω­ρη­σί­ας και ασυ­δο­σί­ας και κα­τα­λύ­ε­ται κάθε αί­σθη­μα έν­νο­μης τάξης. Η επι­σή­μως εκ­φρα­σμέ­νη ανη­συ­χία για την άνοδο των να­ζι­στι­κών ιδεών και συ­μπε­ρι­φο­ρών ανα­δει­κνύ­ε­ται έτσι σε απλό φύλλο συκής. Αλλά η ιστο­ρία δι­δά­σκει ότι η εκλο­γι­κή ενί­σχυ­ση της να­ζι­στι­κής ακρο­δε­ξιάς δεν είναι απλώς απο­τέ­λε­σμα μορ­φών από­γνω­σης που απο­ζη­τούν απο­διο­πο­μπαί­ους τρά­γους και εύ­κο­λες ταυ­τί­σεις με αρ­χέ­γο­να στε­ρε­ό­τυ­πα. Είναι ταυ­τό­χρο­να ση­μα­ντι­κός πα­ρά­γο­ντας που εντεί­νει τον εκ­φα­σι­σμό της κοι­νω­νί­ας γιατί, εκτός των άλλων, μια τέ­τοια άνο­δος προ­σελ­κύ­ει ακόμη και επι­φα­νείς που σα­γη­νεύ­ο­νται από την πυγμή, βλέ­πουν το φαι­νό­με­νο σαν μόδα και κο­λα­κεύ­ουν τη δη­μο­σιό­τη­τα με κάθε τί­μη­μα. Το πλατύ αντι­φα­σι­στι­κό και δη­μο­κρα­τι­κό κί­νη­μα που ανα­φέ­ρα­με είναι ο μόνος τρό­πος για να μην οδη­γη­θεί η κοι­νω­νία ολό­κλη­ρη -μαζί με τους θε­σμι­κούς και άλ­λους πα­ρά­γο­ντες που ενι­σχύ­ουν ή έστω απλώς ανέ­χο­νται το φαι­νό­με­νο- σε ολο­κλη­ρω­τι­κή κα­τα­στρο­φή.

Το έργο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στα σύ­νο­ρα της χώρας μας. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ έχει ήδη ανα­λά­βει και θα εξα­κο­λου­θή­σει να ανα­λαμ­βά­νει ση­μα­ντι­κές διε­θνείς πρω­το­βου­λί­ες στο πλαί­σιο της Ευ­ρώ­πης, και όχι μόνον αυτής. Οι εν λόγω πρω­το­βου­λί­ες δεν έχουν ως μόνο σκοπό το να γνω­στο­ποι­ή­σουν και να εκλαϊ­κεύ­σουν διε­θνώς τις δικές του θέ­σεις, τη δική του πο­λι­τι­κή και την κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί στη χώρα. Οι πρω­το­βου­λί­ες αυτές απο­σκο­πούν, επι­πλέ­ον, στο να συμ­βά­λουν στην κοινή πάλη των λαών ενά­ντια στο ευ­ρω­παϊ­κό και διε­θνές κε­φά­λαιο, στον έμπρα­κτο συ­ντο­νι­σμό των αντί­στοι­χων αγώ­νων και στην ανά­δει­ξη της Αρι­στε­ράς σε βα­σι­κό πα­ρά­γο­ντα των ευ­ρω­παϊ­κών και διε­θνών εξε­λί­ξε­ων.

Το πο­λύ­πλευ­ρο και βαθύ λαϊκό και ενω­τι­κό κί­νη­μα που συ­γκρο­τούν όλα τα πα­ρα­πά­νω, ήδη έχει αρ­χί­σει να ανα­πτύ­σε­ται και ήδη θέτει κε­ντρι­κούς πο­λι­τι­κούς στό­χους, γιατί σή­με­ρα οι ερ­γα­ζό­με­νοι και οι πο­λί­τες, γυ­ναί­κες και άντρες, έχουν αρ­χί­σει να συ­νει­δη­το­ποιούν ότι δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει θε­τι­κή διέ­ξο­δος από τα ση­με­ρι­νά δεινά χωρίς την κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων, των συ­νο­δευ­τι­κών τους μέ­τρων και των κυ­βερ­νή­σε­ων που τα υπη­ρε­τούν. Μετά από χρό­νια, ο λαός στρέ­φε­ται πάλι προς την πο­λι­τι­κή και αντι­λαμ­βά­νε­ται τη ση­μα­σία του πο­λι­τι­κού αγώνα, επι­διώ­κο­ντας μια κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή δη­μο­κρα­τι­κή ανα­τρο­πή και όχι μια απλή κυ­βερ­νη­τι­κή εναλ­λα­γή. Διεκ­δι­κεί τη ρι­ζι­κή ανα­διάρ­θρω­ση του κομ­μα­τι­κού και πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος που οδή­γη­σε και οδη­γεί τη χώρα στη χρε­ο­κο­πία και τη δί­καιη τι­μω­ρία εκεί­νων που οδη­γή­σαν ιδιο­τε­λώς τα πράγ­μα­τα εδώ, ενώ γί­νε­ται όλο κα πιο έτοι­μος να ανα­λά­βει τους δύ­σκο­λους αγώ­νεις που απαι­τού­νται, γιατί τί­πο­τε δεν θα μας χα­ρι­στεί.

Σε ό,τι αφορά την ίδια την Αρι­στε­ρά, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ απο­σκο­πεί στην ενί­σχυ­σή της, τόσο μέσα από τη δική του ανα­συ­γκρό­τη­ση και διεύ­ρυν­ση πρός άλλα τμή­μα­τα της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς, των αρι­στε­ρών σο­σια­λι­στών, του φε­μι­νι­σμού και της ρι­ζο­σπα­στι­κής οι­κο­λο­γί­ας, όσο και με το να επι­μέ­νει, παρά τα προ­βαλ­λό­με­να εμπό­δια, στην ενό­τη­τα στη δράση και στην πο­λι­τι­κή συ­μπα­ρά­τα­ξη ολό­κλη­ρης της Αρι­στε­ράς. Οι σχε­τι­κές επι­φυ­λά­ξεις ή αρ­νή­σεις μπο­ρούν να καμ­φθούν όσο εμείς επι­μέ­νου­με και κυ­ρί­ως όσο οι πο­λί­τες, γυ­ναί­κες και άντρες, ανα­γνω­ρί­ζουν την αξία αυτής της ενό­τη­τας και ασκούν κοι­νω­νι­κή πίεση για την πραγ­μα­το­ποί­η­σή της. Μια τέ­τοια ενί­σχυ­ση της Αρι­στε­ράς προ­ϋ­πο­θέ­τει το άπλω­μά της σε ολό­κλη­ρη την κοι­νω­νία και την εμ­βά­θυν­ση των δε­σμών της με εκεί­νη και απο­σκο­πεί, εκτός των άλλων, στο να γίνει και να γί­νε­ται η Αρι­στε­ρά γε­νι­κά και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ ει­δι­κό­τε­ρα ισχυ­ρός φο­ρέ­ας συλ­λο­γι­κής σκέ­ψης και δύ­να­μη πο­λι­τι­κής κι­νη­το­ποί­η­σης του λαού μας. Όπλα του η συλ­λο­γι­κό­τη­τα, η δη­μο­κρα­τία στο εσω­τε­ρι­κό του και οι ανοι­χτές σχέ­σεις με όσα συμ­βαί­νουν στην κοι­νω­νία. Γνώ­μο­νάς του οι αξίες και οι απε­λευ­θε­ρω­τι­κές ιδέες της Αρι­στε­ράς.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ έχει ήδη επε­ξερ­γα­στεί και θα εξα­κο­λού­θη­σει να επε­ξερ­γά­ζε­ται, να εξει­δι­κεύ­ει και να εμ­βα­θύ­νει, ένα πρό­γραμ­μα αγώνα που αρ­νεί­ται τη μοι­ρο­λα­τρεία και τον δήθεν ρε­α­λι­σμό της υπο­τα­γής και απα­ντά πει­στι­κά στο ερώ­τη­μα του τι κά­νου­με και τι μπο­ρού­με να κά­νου­με. Το πρό­γραμ­μα αυτό ήδη με­τα­σχη­μα­τί­ζε­ται στο κυ­βερ­νη­τι­κό πρό­γραμ­μα που θα κλη­θεί να εφαρ­μό­σει μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς. Είναι πρό­γραμ­μα που απο­σκο­πεί πρώτα από όλα στο να στα­μα­τή­σει η κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή και να ανα­στρα­φεί η πο­ρεία προς την κοι­νω­νι­κή διά­λυ­ση, είναι πρό­γραμ­μα που θέτει τις βά­σεις για την ανα­μόρ­φω­ση του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, την πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση, την οι­κο­νο­μι­κή ανόρ­θω­ση και την πο­λι­τι­στι­κή ανα­γέν­νη­σης της χώρας, είναι πρό­γραμ­μα που ταυ­τό­χρο­να ανοί­γει δρόμο προς τον σο­σια­λι­σμό.

6. Οι προ­γραμ­μα­τι­κοί μας στό­χοι

Το πρό­γραμ­μα που συ­γκρο­τού­με συ­νι­στά απο­τέ­λε­σμα μιας συ­νε­χούς δια­δι­κα­σί­ας που εμπλέ­κει όλους τους το­μείς δρά­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ και όλους εκεί­νους και εκεί­νες που με­τέ­χουν σε αυ­τούς. Τμή­μα­τα του πο­λι­τι­κού φορέα, κοι­νο­βου­λευ­τι­κές επι­τρο­πές ελέγ­χου του κυ­βερ­νη­τι­κού έργου, κοι­νω­νι­κοί φο­ρείς, ει­δι­κοί με­λε­τη­τές και ερευ­νη­τές, όπως και κάθε εν­δια­φε­ρό­με­νος ή εν­δια­φε­ρό­με­νη, συμ­βάλ­λουν με τον μόχθο και τη γνώση τους στο να εντο­πί­σουν ζη­τή­μα­τα που μέ­νουν ανοι­χτά και πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα για τα  οποία δεν δια­θέ­του­με έτοι­μες απα­ντή­σεις ενώ ήδη συ­ντάσ­σουν τις αντί­στοι­χες εις βάθος με­λέ­τες που τρο­φο­δο­τούν διαρ­κώς τα όρ­γα­να του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ με ανα­λυ­τι­κά επε­ξερ­γα­σμέ­νες ιδέες και προ­τά­σεις.

Οι επε­ξερ­γα­σί­ες αυτές έχουν κα­τα­λή­ξει στη δια­μόρ­φω­ση ενός συ­νό­λου από στό­χους αγώνα, στό­χους που συν­δέ­ο­νται ορ­γα­νι­κά με­τα­ξύ τους. Οι στό­χοι αυτοί μπο­ρούν να δια­τυ­πω­θούν συ­νο­πτι­κά, με τη μορφή τί­τλων, ως κα­θή­κο­ντα, αλλά και ως τα­κτι­κές και στρα­τη­γι­κές δε­σμεύ­σεις, του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ και των δυ­νά­με­ων που στρα­τεύ­ο­νται μαζί του.

Έτσι, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ και οι δυ­νά­μεις που στρα­τεύ­ο­νται μαζί του οφεί­λου­με:

1. Να υψώ­σου­με την ασπί­δα κοι­νω­νι­κής προ­στα­σί­ας που θα απο­σο­βή­σει την αν­θρω­πι­στι­κή κα­τα­στρο­φή. Να μην υπάρ­χει πο­λί­της χωρίς το ανα­γκαίο για την επι­βί­ω­σή του ελά­χι­στο ει­σό­δη­μα, χωρίς πε­ρί­θαλ­ψη και κοι­νω­νι¬κή προ­στα­σία, χωρίς πρό­σβα¬ση στα βα­σι­κά αγαθά. Να μην υπάρ­χει παιδί που πει­νά­ει, να μην υπά­χει νοι­κο­κυ­ριό που χάνει το σπίτι του, να μην υπάρ­χει άνερ­γος χωρίς επί­δο­μα ανερ­γί­ας.

2. Να ακυ­ρώ­σου­με τα μνη­μό­νια και τους εφαρ­μο­στι­κούς τους νό­μους στη Βουλή όπου ψη­φί­στη­καν και να τα αντι­κα­τα­στή­σου­με με ένα εθνι­κό σχέ­διο οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής ανόρ­θω­σης, πα­ρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης, κοι­νω­νι­κά δί­και­ης δη­μο­σιο­νο­μι­κής εξι­σορ­ρό­πη­σης και πο­λι­τι­στι­κής ανα­γέν­νη­σης. Η υλο­ποί­η­ση του σχε­δί­ου αυτού θα επου­λώ­νει τα τραύ­μα­τα που έχουν δε­χθεί οι ερ­γα­ζό­με­νοι και τα λαϊκά στρώ­μα­τα και θα απο­κα­θι­στά στα­δια­κά τους όρους ασφα­λούς ερ­γα­σί­ας και αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σης με τους ανά­λο­γους μι­σθούς και συ­ντά­ξεις.

3. Να κα­ταγ­γεί­λου­με τις δα­νεια­κές συμ­βά­σεις και να επα­να­δια­πραγ­μα­τευ­θού­με το δη­μό­σιο χρέος σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο, με δε­δο­μέ­νο ότι το ζή­τη­μα του χρέ­ους συ­νι­στά πα­νευ­ρω­παϊ­κό και όχι στενά ελ­λη­νι­κό πρό­βλη­μα. Με πρό­σθε­το δε­δο­μέ­νο το ότι δεν πρό­κει­ται να επι­τρέ­ψου­με ποτέ το να με­τα­τρα­πεί η χώρα σε αποι­κία χρέ­ους, στό­χος της επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­σης οφεί­λει να είναι η δια­γρα­φή του με­γα­λύ­τε­ρου μέ­ρους του ενώ εκεί­νο που απο­μέ­νει οφεί­λει να απο­πλη­ρω­θεί, μετά από μια πε­ρί­ο­δο χά­ρι­τος, με δι­καιό­τε­ρους όρους και μέσω μιας ρή­τρας που θα συν­δέ­ει τον ρυθμό απο­πλη­ρω­μής με τον ρυθμό ανά­πτυ­ξης της οι­κο­νο­μί­ας. Εν­δέ­χε­ται να δια­τυ­πω­θούν κατά τη δια­πραγ­μά­τευ­ση απει­λές, ίσως και εκ­βια­σμοί, περί δια­κο­πής της χρη­μα­το­δό­τη­σης, περί εξό­δου από το ευρώ, ίσως και άλλα. Αλλά, όπως ήθελε να συ­μπυ­κνώ­σει το σύν­θη­μα που χρη­σι­μο­ποι­ή­σα­με «καμ­μιά θυσία για το ευρώ», από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τα για μας είναι η απο­τρο­πή της αν­θρω­πι­στι­κής κα­τα­στρο­φής και η ικα­νο­ποί­η­ση των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών, και όχι η υπα­γω­γή σε υπο­χρε­ώ­σεις που άλλοι ανέ­λα­βαν υπο­θη­κεύ­ο­ντας τη χώρα. Κατά συ­νέ­πεια, δε­σμευό­μα­στε ότι θα αντι­με­τω­πί­σου­με το εν­δε­χό­με­νο τέ­τοιων απει­λών ή εκ­βια­σμών με όλα ανε­ξαι­ρέ­τως τα όπλα που μπο­ρού­με να επι­στρα­τεύ­σου­με ενώ εί­μα­στε ήδη έτοι­μοι να ανα­με­τρη­θού­με ακόμη και με τη χει­ρό­τε­ρη έκ­βα­ση. Εί­μα­στε βέ­βαιοι ότι σε μια τέ­τοια απευ­κταία πε­ρί­πτω­ση ο ελ­λη­νι­κός λαός θα μας στη­ρί­ξει ανε­πι­φύ­λα­κτα.

4. Να επι­τύ­χου­με μια απο­τε­λε­σμα­τι­κή και κοι­νω­νι­κά δί­καιη αντι­με­τώ­πι­ση των ελ­λειμ­μά­των και την αντί­στοι­χη δη­μο­σιο­νο­μι­κή εξι­σορ­ρό­πη­ση προ­τάσ­σο­ντας την ανά­πτυ­ξη και την ανα­δια­νο­μή. Προς αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση, πρέ­πει να μη μειώ­νο­νται αλλά στα­δια­κά να αυ­ξά­νουν οι μι­σθοί και οι κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες ενώ τα κρα­τι­κά έσοδα να αυ­ξά­νουν πα­ράλ­λη­λα. Ο στό­χος μπο­ρεί να επι­τευ­χθεί μέσω της  φο­ρο­λό­γη­σης, επι­τέ­λους, του πλού­του, των κα­θα­ρών κερ­δών, των υψη­λών ει­σο­δή­μα­των και της με­γά­λης ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας και βε­βαί­ως μέσα από την αύ­ξη­ση της πρω­το­γε­νούς πα­ρα­γω­γής. Απαι­τεί­ται εν προ­κει­μέ­νω η σύ­ντα­ξη ενός ανα­λυ­τι­κού πε­ριου­σιο­λο­γί­ου που θα πε­ρι­λαμ­βά­νει την κι­νη­τή και ακί­νη­τη πε­ριου­σία στην Ελ­λά­δα και στο εξω­τε­ρι­κό κάθε φο­ρο­λο­γού­με­νου, η συ­γκρό­τη­ση του εθνι­κού κτη­μα­το­λο­γί­ου και ένα στα­θε­ρό, τα­ξι­κά με­ρο­λη­πτι­κό υπέρ των ερ­γα­ζο­μέ­νων, ανα­δια­νε­μη­τι­κό και δί­καιο φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα, όπου κάθε πο­λί­της θα φο­ρο­λο­γεί­ται ανά­λο­γα με το συ­νο­λι­κό πραγ­μα­τι­κό του ει­σό­δη­μα και τη φο­ρο­δο­τι­κή του ικα­νό­τη­τα. Η με­λε­τη­μέ­νη μεί­ω­ση των στρα­τιω­τι­κών δα­πα­νών και η πά­τα­ξη της φο­ρο­κλο­πής, της φο­ρο­δια­φυ­γής, της ει­σφο­ρο­δια­φυ­γής, της δια­φθο­ράς και του πάσης φύ­σε­ως λα­θρε­μπο­ρί­ου, όπως και τα απο­τε­λέ­σμα­τα που θα επι­φέ­ρει η επι­δί­ω­ξη της επι­στρο­φής των κα­τα­θέ­σε­ων με σα­φείς και δί­καιους κα­νό­νες, θα συ­νει­σφέ­ρουν ση­μα­ντι­κούς πρό­σθε­τους πό­ρους.

5. Να δη­μιουρ­γή­σου­με τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την πα­ρα­γω­γι­κή και οι­κο­λο­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση της χώρας με βα­σι­κό κρι­τή­ριο την απα­σχό­λη­ση και γνώ­μο­να την κά­λυ­ψη των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών. Το αντί­στοι­χο ανα­λυ­τι­κά επε­ξερ­γα­σμέ­νο πρό­γραμ­μα πρέ­πει να αφορά τη χώρα συ­νο­λι­κά, αλλά και να εξει­δι­κεύ­ε­ται ανά τομέα πα­ρα­γω­γι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και ανά πε­ρι­φέ­ρεια. Τα συ­νε­ται­ρι­στι­κά και αυ­το­δια­χει­ρι­στι­κά σχή­μα­τα, οι μι­κρές και με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις και οι και­νο­τό­μες επι­χει­ρη­μα­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες που συμ­βάλ­λουν στο δη­μό­σιο όφε­λος θα βοη­θη­θούν, υπό στα­θε­ρούς και κοι­νω­νι­κά δί­καιους κα­νό­νες, ώστε να ορ­θο­πο­δή­σουν. Οι ανα­γκαί­οι για την ανά­πτυ­ξη πόροι θα βρε­θούν, όπως εί­πα­με, από ένα νέο ρι­ζο­σπα­στι­κό όσο και δί­καιο φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα, από την αμεί­λι­κτη πά­τα­ξη της πα­ρα­οι­κο­νο­μί­ας στο σύ­νο­λό της, και βε­βαί­ως από την πε­ρι­βα­λο­ντι­κά ασφα­λή αξιο­ποί­η­ση του φυ­σι­κού και ορυ­κτού πλού­του της χώρας και την αύ­ξη­ση της πρω­το­γε­νούς πα­ρα­γω­γής. Αλ­λώ­στε, ένας λαός ενω­μέ­νος που αι­σθά­νε­ται ότι οι κόποι που κα­τα­βάλ­λει δεν πάνε χα­μέ­νοι, που απο­λαμ­βά­νει ένα νέο σύ­στη­μα πρω­το­γε­νούς δια­νο­μής ει­σο­δή­μα­τος και που δια­πι­στώ­νει ότι οι φόροι που πλη­ρώ­νει αξιο­ποιού­νται πλή­ρως και με από­λυ­τη δια­φά­νεια για τη δική του προ­κο­πή, μπο­ρεί να με­γα­λουρ­γή­σει: το υψηλό συλ­λο­γι­κό φρό­νη­μα γί­νε­ται το ίδιο πα­νί­σχυ­ρη πα­ρα­γω­γι­κή δύ­να­μη.
6. Να θέ­σου­με το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα υπό την ιδιο­κτη­σία και τον έλεγ­χο του δη­μο­σί­ου, με ρι­ζι­κή τρο­πο­ποί­η­ση του τρό­που λει­τουρ­γί­ας του και των στό­χων που σή­με­ρα υπη­ρε­τεί, με ανα­βάθ­μι­ση του ρόλου των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των κα­τα­θε­τών. Να ιδρύ­σου­με δη­μό­σιες τρά­πε­ζες ει­δι­κού σκο­πού με αντι­κεί­με­νο την αγρο­τι­κή πίστη, την μικρή και με­σαία επι­χεί­ρη­ση και τη λαϊκή στέγη.
7. Να  ανα­στεί­λου­με τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και τη λε­η­λα­σία του δη­μό­σιου πλού­του, να επα­να­φέ­ρου­με υπό δη­μό­σιο έλεγ­χο, αλλά και να ανα­συ­γκρο­τή­σου­με -χω­ρίς ψευ­δαι­σθή­σεις ότι μπο­ρού­με να επι­στρέ­ψου­με στην πρό­τε­ρη κα­τά­στα­ση- τις επι­χει­ρή­σεις στρα­τη­γι­κής ση­μα­σί­ας που έχουν ιδιω­τι­κο­ποι­η­θεί ή βρί­σκο­νται σε δια­δια­κα­σία ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης ώστε να δια­μορ­φώ­σου­με έναν ισχυ­ρό, πα­ρα­γω­γι­κό και απο­τε­λε­σμα­τι­κό, δή­μο­σιο τομέα νέου τύπου, υπό κα­θε­στώς πλή­ρους δια­φά­νειας και υπό τις κα­τάλ­λη­λες μορ­φές κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου, μα­κριά από τη λο­γι­κή του κρα­τι­σμού, των κρα­τι­κο­δί­αι­των, εν τέλει ιδιω­τι­κών, επι­χει­ρή­σε­ων και των πε­λα­τεια­κών σχέ­σε­ων.
8. Να απο­κα­τα­στή­σου­με και να ενι­σχύ­σου­με το κοι­νω­νι­κό κρά­τος και να συμ­βά­λου­με στον εκ­δη­μο­κρα­τι­σμό όλων των δρά­σε­ων και λει­τουρ­γιών του: προ­στα­σία της ερ­γα­σί­ας, των ανέρ­γων, της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, της πε­ρί­θαλ­ψης, της πρό­νοιας. Να εγ­γυ­θού­με πλή­ρως τη λει­τουρ­γία των δη­μό­σιων νο­σο­κο­μεί­ων και από κει και πέρα να δια­τη­ρή­σου­με και να ανα­πτύ­ξου­με ένα δη­μό­σιο σύ­στη­μα υγεί­ας υψη­λής ποιό­τη­τας, προ­σι­τό σε όλους στο κέ­ντρο και στην πε­ρι­φέ­ρεια. Να εγ­γυ­η­θού­με πλή­ρως τη λει­τουρ­γία των δη­μό­σιων σχο­λεί­ων και πα­νε­πι­στη­μί­ων και από κει και πέρα να κα­το­χυ­ρώ­σου­με και να ανα­πτύ­ξου­με τη δη­μό­σια δω­ρε­άν παι­δεία σε όλες τις βαθ­μί­δες, από τον παι­δι­κό σταθ­μό μέχρι τις με­τα­πτυ­χια­κές σπου­δές.
9. Να κα­ταρ­γή­σου­με όλες τις ρυθ­μί­σεις και κρα­τι­κές δομές έκτα­κτης ανά­γκης που έχουν οι­κο­δο­μη­θεί στο όνομα του χρέ­ους, με προ­τε­ραιό­τη­τα πά­ντο­τε την πο­λι­τι­κή ένα­ντι της οι­κο­νο­μί­ας και τη νο­μι­μό­τη­τα ένα­ντι της σκο­πι­μό­τη­τας. Να ανα­διορ­γα­νώ­σου­με εις βάθος το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα, εξα­λεί­φο­ντας πλή­ρως κάθε εστία δια­φθο­ράς και δια­πλο­κής, αλλά τη­ρώ­ντας με συ­νέ­πεια τη διά­κρι­ση των εξου­σιών και απο­κα­θι­στώ­ντας την εύ­ρυθ­μη και έντι­μη λει­τουρ­γία όλων των συ­να­φών θε­σμών. Να ανα­βαθ­μί­σου­με τη δη­μο­κρα­τι­κή δομή και λει­τουρ­γία των αντι­προ­σω­πευ­τι­κών θε­σμών σε επί­πε­δο τόσο κε­ντρι­κής διοί­κη­σης όσο και το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης, ει­σά­γο­ντας μορ­φές άμε­σης δη­μο­κρα­τί­ας και θε­σμούς ερ­γα­τι­κού και κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου σε όλες τις βαθ­μί­δες. Οι σχέ­σεις που συ­ναρ­τούν κοι­νω­νι­κό κί­νη­μα, προ­γραμ­μα­τι­κούς στό­χους, επι­μέ­ρους θε­σμούς και κυ­βέρ­νη­ση βρί­σκο­νται υπό μό­νι­μη έντα­ση που οφεί­λει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται μέσω της συ­στη­μα­τι­κής άσκη­σης της ου­σια­στι­κής δη­μο­κρα­τί­ας και από τη σκο­πιά των στρα­τη­γι­κών επι­διώ­ξε­ων. Η ανα­θε­ώ­ρη­ση του Συ­ντάγ­μα­τος προς δη­μο­κρα­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση και η συ­να­φής πο­λι­τεια­κή ανα­θε­με­λί­ω­ση απο­τε­λούν στό­χους μας.
10. Να αλ­λά­ξου­με ρι­ζι­κά τον τρόπο λει­τουρ­γί­ας της δη­μό­σιας διοί­κη­σης και της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης κα­θιε­ρώ­νο­ντας τη δη­μο­κρα­τία, τη δια­φά­νεια και την αξιο­κρα­τία, ανε­ξαρ­τή­τως ιδε­ο­λο­γι­κών και πο­λι­τι­κών φρο­νη­μά­των, και πα­τάσ­σο­ντας αμεί­λι­κτα τη δια­πλο­κή, τη δια­φθο­ρά τον κομ­μα­τι­σμό και το ρου­σφέ­τι που εν­δη­μούν σε κο­ρυ­φές του κρά­τους, σε τμή­μα­τα της αυ­το­διοί­κη­σης και σε ποι­κί­λες εστί­ες δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών, ει­σά­γο­ντας πα­ράλ­λη­λα την έν­νοια και την πρα­κτι­κή του δη­μο­κρα­τι­κού προ­γραμ­μα­τι­σμού και του κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου σε όλες της βαθ­μί­δες της κε­ντρι­κής διοί­κη­σης και της αυ­το­διοί­κη­σης. Υπό τις πα­ρού­σες συν­θή­κες, οι δη­μό­σιοι λει­τουρ­γοί και οι δη­μό­σιοι ή δη­μο­τι­κοί υπάλ­λη­λοι στην πλειο­ψη­φία τους ασφυ­κτιούν. Η κα­θιέ­ρω­ση ενός τέ­τοιου νέου πλαι­σί­ου θα ανα­ζω­ο­γο­νή­σει το λαν­θά­νον δυ­να­μι­κό, θα κα­τα­λύ­σει πρω­το­βου­λί­ες, θα γεν­νή­σει και­νο­το­μί­ες και θα κα­τα­στή­σει τη δη­μό­σια διοί­κη­ση και αυ­το­διοί­κη­ση πραγ­μα­τι­κό μοχλό για τη δη­μο­κρα­τι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση της χώρας.

11. Να στη­ρί­ξου­με με όλα τα πρό­σφο­ρα μέσα την παι­δεία, τη λαϊκή μόρ­φω­ση, την επι­στη­μο­νι­κή έρευ­να και τον πο­λι­τι­σμό γε­νι­κά. Οι εν λόγω το­μείς και δρα­στη­ριό­τη­τες απο­τε­λούν αφ’ εαυ­τών πα­ρα­γω­γι­κές δυ­νά­μεις, ιδιαί­τε­ρα σε μια χώρα με τη δική μας ιστο­ρία, ενώ ταυ­τό­χρο­να καλ­λιερ­γούν την ελεύ­θε­ρη και κρι­τι­κή σκέψη, συμ­βάλ­λουν στην αυ­το­γνω­σία και ανα­δει­κνύ­ουν τις και­νο­τό­μες ιδέες που έχει ανά­γκη μια κοι­νω­νία για να προ­χω­ρή­σει.

12. Να αντι­με­τω­πί­σου­με το με­τα­να­στευ­τι­κό ζή­τη­μα υπό τον σύν­θε­το χα­ρα­κτή­ρα του και σε όλες του τις δια­στά­σεις. Τα με­γά­λα με­τα­να­στευ­τι­κά ρεύ­μα­τα είναι απο­τέ­λε­σμα της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης που ξε­ρι­ζώ­νει τους αν­θρώ­πους από τις εστί­ες τους είτε γιατί τους κα­θι­στά θύ­μα­τα πο­λέ­μων είτε γιατί τους στε­ρεί τα στοι­χειώ­δη μέσα επι­βί­ω­σης. Οι οι­κο­νο­μι­κοί και πο­λι­τι­κοί με­τα­νά­στες ή πρό­σφυ­γες είναι οι σύγ­χρο­νοι κο­λα­σμέ­νοι της γης. Ο λαός μας γνω­ρί­ζει το φαι­νό­με­νο καλά γιατί το έζησε εις βάθος στις δε­κα­ε­τί­ες που ακο­λού­θη­σαν τον εμ­φύ­λιο ενώ το ξα­να­γνω­ρί­ζει σή­με­ρα μέσω του κύ­μα­τος με­τα­νά­στευ­σης που προ­κα­λούν τα μνη­μό­νια. Αλλά ταυ­τό­χρο­να, λόγω της γε­ω­γρα­φι­κής της θέσης και λόγω της υπο­ταγ­μέ­νης ατολ­μί­ας με την οποία οι κυ­βερ­νή­σεις του δι­κομ­μα­τι­σμού υπέ­γρα­ψαν τη συμ­φω­νία «Δου­βλί­νο ΙΙ», η χώρα μας βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο νέων με­γά­λων με­τα­να­στευ­τι­κών και προ­σφυ­γι­κών ρευ­μά­των πλη­ρώ­νο­ντας άνισα με­γά­λο κό­στος. Αυτά ση­μαί­νουν ότι το ζή­τη­μα είναι κατ’ εξο­χήν διε­θνές και οφεί­λει να αντι­με­τω­πι­στεί ως τέ­τοιο. Απαι­τεί­ται η κα­τάρ­γη­ση της συμ­φω­νί­ας «Δου­βλί­νο ΙΙ» που εγκλω­βί­ζει στη χώρα μας πρό­σφυ­γες ή μα­τα­νά­στες που δεν επι­θυ­μούν να πα­ρα­μεί­νουν εδώ. Απαι­τεί­ται, πα­ρα­πέ­ρα, ο εξαν­θρω­πι­σμός του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου νο­μι­μο­ποί­η­σης, πα­ρο­χής ασύ­λου και πα­ρα­χώ­ρη­σης τα­ξι­διω­τι­κών εγ­γρά­φων στους με­τα­νά­στες και στους πρό­σφυ­γες, η δί­καιη αντι­με­τώ­πι­ση όσων ερ­γά­ζο­νται και η εξάρ­θρω­ση των κυ­κλω­μά­των εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας, οι κο­ρυ­φές των οποί­ων κατά κα­νό­να δεν κα­τα­λαμ­βά­νο­νται από με­τα­νά­στες ή πρό­σφυ­γες, αλλά από το εγ­χώ­ριο ορ­γα­νω­μέ­νο έγκλη­μα, κά­ποιες φορές με ‘υψη­λέ­ς’ δια­συν­δέ­σεις. Το εμπό­ριο ναρ­κω­τι­κών και όπλων, η πορ­νεία και το τρά­φι­κινγκ, η ερ­γα­σία υπό συν­θή­κες δου­λεί­ας, η υπε­ρεκ­με­τάλ­λευ­ση της στέ­γης, απο­τε­λούν αντι­κεί­με­νο κρα­τι­κών υπη­ρε­σιών και των δυ­νά­με­ων ασφα­λεί­ας, οι οποί­ες, δη­μο­κρα­τι­κά εκ­παι­δευ­μέ­νες και αφο­σιω­μέ­νες απο­κλει­στι­κά στο έργο της αρ­μο­διό­τη­τάς τους, μπο­ρούν να παί­ξουν και εδώ τον ρόλο που θα δίνει επι­τέ­λους σωστό πε­ριε­χό­με­νο στο όνομά τους, ρόλο που θα δια­σφα­λί­ζει πα­ράλ­λη­λα τον ομαλό ρυθμό ζωής όλων, ιδιαί­τε­ρα στις υπο­βα­θι­σμέ­νες σή­με­ρα γει­το­νιές των με­γά­λων πό­λε­ων.

13. Να προ­βά­λου­με την ανά­γκη και να διεκ­δι­κή­σου­με με όλα τα πρό­σφο­ρα μέσα το αί­τη­μα για ανα­τρο­πή της ση­με­ρι­νής μορ­φής ολο­κλή­ρω­σης της Ευ­ρώ­πης, της ση­με­ρι­νής  αρ­χι­τε­κτο­νι­κής του ευρώ και της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης λο­γι­κής που διέ­πει το κοινό νό­μι­σμα ώστε να επα­να­θε­με­λιω­θούν οι ευ­ρω­παϊ­κοί θε­σμοί στην κα­τεύ­θυν­ση και υπό τη σκο­πιά της κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης και του σο­σια­λι­σμού. Μέσα από το Κόμμα της Ευ­ρω­παϊ­κής Αρι­στε­ράς, τη δράση μας στο ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο και όλα τα ευ­ρω­παϊ­κά και διε­θνή φόρα συ­νερ­γα­ζό­μα­στε με άλλες αρι­στε­ρές δυ­νά­μεις και ανα­πτύσ­σου­με θερ­μές συ­ντρο­φι­κές σχέ­σεις με τις πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις και τα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα στις διά­φο­ρες χώρες της Ευ­ρώ­πης, και όχι μόνον της Ευ­ρώ­πης, που αντι­με­τω­πί­ζουν τα πράγ­μα­τα με ανά­λο­γους τρό­πους. Ήδη κά­νου­με βή­μα­τα για τον έμπρα­κτο συ­ντο­νι­σμό των αντί­στοι­χων αγώ­νων. Οι σχέ­σεις αυτές πρέ­πει να ενι­σχυ­θούν, νέες πρω­το­βου­λί­ες πρέ­πει να ανα­λη­φθούν και τα βή­μα­τα πρέ­πει να συ­ντο­νι­στούν με πε­ρισ­σό­τε­ρο απο­τε­λε­σμα­τι­κούς τρό­πους.

14. Να ανα­συ­γκρο­τή­σου­με σε νέα βάση, με τρόπο ώστε το εθνι­κό και το πα­τριω­τι­κό να ταυ­τί­ζο­νται με το γνή­σια λαϊκό, και με δε­δο­μέ­νο ότι οι λαοί δεν έχουν τί­πο­τε να χω­ρί­σουν, την άμυνα και την ασφά­λεια της χώρας, των κα­τοί­κων και των πο­λι­τών της. Ελεύ­θε­ροι από οποιεσ­δή­πο­τε επι­βου­λές ή πιέ­σεις άλλων κρα­τών, πα­ρού­σες ή μελ­λο­ντι­κές, και πά­ντο­τε έτοι­μοι να αντι­με­τω­πί­σου­με τους σχε­τι­κούς κιν­δύ­νους, θα μπο­ρού­με να κα­θο­ρί­ζου­με ει­ρη­νι­κά και δη­μο­κρα­τι­κά το μέλ­λον μας και το μέλ­λον των παι­διών μας.

15. Να ανα­πτύ­ξου­με μια άλλου τύπου έντα­ξη στο διε­θνές γί­γνε­σθαι μέσω μιας ανε­ξάρ­τη­της, πο­λυ­διά­στα­της και φι­λει­ρη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής που θα εδρά­ζε­ται, στην εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία μας και θα προ­στα­τεύ­ει την εδα­φι­κή μας ακε­ραιό­τη­τα. Γνω­ρί­ζου­με ότι η Ελ­λά­δα είναι μεν χώρα της Ευ­ρώ­πης, αλλά είναι ταυ­τό­χρο­να χώρα των Βαλ­κα­νί­ων και της Με­σο­γεί­ου, σε εγ­γύ­τα­τη συ­νά­φεια με τις εστί­ες μό­νι­μης έντα­σης που απο­τε­λούν οι χώρες της Μέσης Ανα­το­λής. Η σύν­θε­τη αυτή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα εγκυ­μο­νεί κιν­δύ­νους, αλλα πα­ρέ­χει και ευ­και­ρί­ες. Οι δε­σμοί φι­λί­ας και καλής γει­το­νί­ας με όλες ανε­ξαι­ρέ­τως τις χώρες και οι εγκάρ­διες σχέ­σεις με τα προ­ο­δευ­τι­κά κι­νή­μα­τα και τις προ­ο­δευ­τι­κές κυ­βερ­νή­σεις πα­ντού στον κόσμο μπο­ρούν να απο­τε­λέ­σουν ασπί­δα προ­στα­σί­ας απέ­να­ντι στην εξαι­ρε­τι­κά επι­σφα­λή πα­γκό­σμια κα­τά­στα­ση, αλλά και φι­λει­ρη­νι­κή ενερ­γό πα­ρέμ­βα­ση στις διε­θνείς εντά­σεις που ανα­πτύσ­σο­νται. Η στή­ρι­ξη της Κυ­πρια­κής Δη­μο­κρα­τί­ας για την επί­λυ­ση του Κυ­πρια­κού, ο σε­βα­σμός των διε­θνών συμ­βά­σε­ων και των σχε­τι­κών ψη­φι­σμά­των του ΟΗΕ, η απε­μπλο­κή από το ΝΑΤΟ,  η κα­τάρ­γη­ση των ξένων στρα­τιω­τι­κών βά­σε­ων, η απο­τρο­πή της στρα­τιω­τι­κής συ­νερ­γα­σί­ας με το Ισ­ρα­ήλ που εγκυ­μο­νεί άμε­σους κιν­δύ­νους στρα­τιω­τι­κής εμπλο­κής της χώρας στις πο­λε­μι­κές συρ­ρά­ξεις στη Μέση Ανα­το­λή, και η εφαρ­μο­γή της αρχής «κα­νείς έλ­λη­νας στρα­τιώ­της σε πο­λε­μι­κά μέ­τω­πα έξω από τα σύ­νο­ρα της χώρας» συ­νι­στούν άξο­νες της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής μας.

7. Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με

Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με είναι φο­ρέ­ας πο­λι­τι­κός που επι­διώ­κει να συ­μπυ­κνώ­νει υπό τη σκο­πιά του σο­σια­λι­σμού του 21ου αίωνα τα αι­τή­μα­τα και τις διεκ­δι­κή­σεις των δυ­νά­με­ων της ερ­γα­σί­ας και των κα­τα­πιε­σμέ­νων κοι­νω­νι­κών κα­τη­γο­ριών και να συμ­βά­λει με όλες του τις δυ­νά­μεις στην πραγ­μα­το­ποί­η­σή τους.

Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με είναι ανοι­χτός σε όλο­κλη­ρο το δη­μιουρ­γι­κό και αγω­νι­στι­κό δυ­να­μι­κό της κοι­νω­νί­ας μας, ανε­ξάρ­τη­τα από πο­λι­τι­κή κα­τα­γω­γή ή προη­γού­με­νες ιδε­ο­λο­γι­κές δε­σμεύ­σεις. Είναι φο­ρέ­ας που βρί­σκε­ται σε δια­δι­κα­σί­ες συ­νε­χούς αυ­το­δια­μόρ­φω­σης, ανά­λο­γα με όσα κα­τα­κτού­με, όσα μα­θαί­νου­με και όσα συ­νει­δη­το­ποιού­με.

Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με επι­διώ­κει την κοινή δράση και την πο­λι­τι­κή συ­μπα­ρά­τα­ξη της Αρι­στε­ράς σε όλους τους χώ­ρους και σε όλα τα επί­πε­δα.

Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με επι­διώ­κει να δια­κλα­δι­στεί σε ολό­κλη­ρο τον κοι­νω­νι­κό ιστό. Είναι φο­ρέ­ας που συμ­με­τέ­χει σε κάθε κοι­νω­νι­κή κί­νη­ση, που προ­βάλ­λει και επε­ξερ­γά­ζε­ται διαρ­κώς τις προ­τά­σεις του, χωρίς να προ­σπα­θεί να τις επι­βά­λει εκ των άνω.

Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με είναι ανοι­χτός στην κοι­νω­νι­κή κί­νη­ση και όσα αυτή κάθε φορά πα­ρά­γει τόσο σε επί­πε­δο πρα­κτι­κής όσο και σε επί­πε­δο ιδεών. Είναι φο­ρέ­ας ανοι­χτός σε πρω­το­βου­λί­ες και ιδέες που έρ­χο­νται από το εξω­τε­ρι­κό του, φο­ρέ­ας που εν­θαρ­ρύ­νει την αυ­το-ορ­γά­νω­ση και τα με­τω­πι­κά σχή­μα­τα, χωρίς να επι­διώ­κει να υπο­τά­ξει τους άλ­λους στους δι­κούς του σχε­δια­σμούς.

Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με είναι δη­μο­κρα­τι­κός. Είναι φο­ρέ­ας που λει­τουρ­γεί συλ­λο­γι­κά με πλειο­ψη­φί­ες και μειο­ψη­φί­ες, που δρά σύμ­φω­να με τις απο­φά­σεις της πλειο­ψη­φί­ας, αλλά κα­το­χυ­ρώ­νει και προ­στα­τεύ­ει τις  μειο­ψη­φί­ες. Είναι φο­ρέ­ας όπου οι απο­φά­σεις λαμ­βά­νο­νται πά­ντο­τε δη­μο­κρα­τι­κά και πά­ντο­τε από τα εκά­στο­τε αρ­μό­δια όρ­γα­να.

Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με είναι φο­ρέ­ας με μέλη που απο­λαμ­βά­νουν πλήρη δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα και ανα­λαμ­βά­νουν τις αντί­στοι­χες ευ­θύ­νες και κα­θή­κο­ντα. Είναι φο­ρέ­ας που ανα­γνω­ρί­ζει την κοι­νω­νι­κά και ιδε­ο­λο­γι­κά προσ­διο­ρι­σμέ­νη ανι­σό­τη­τα άνδρα/γυ­ναί­κας και θε­σμο­θε­τεί μέ­ρι­μνες που αντι­με­τω­πί­ζουν το πρό­βλη­μα.

Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με έχει συ­γκε­κρι­μέ­νη ορ­γα­νω­τι­κή δομή, όρ­γα­να (βάσης, εν­διά­με­σα και κε­ντρι­κά) που ανα­δει­κνύ­ο­νται δη­μο­κρα­τι­κά και μό­νι­μους συμ­βου­λευ­τι­κούς θε­σμούς (τμή­μα­τα επε­ξερ­γα­σί­ας θέ­σε­ων, επι­τρο­πή προ­γράμ­μα­τος, επι­τρο­πή τεκ­μη­ρί­ω­σης, επι­τρο­πή δια­δι­κτύ­ου, επι­τρο­πή πο­λι­τι­κού σχε­δια­σμού).

Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με είναι φο­ρέ­ας πλου­ρα­λι­στι­κός με τα­ξι­κή αγκύ­ρω­ση στο ερ­γα­τι­κό και ευ­ρύ­τε­ρα λαϊκό κί­νη­μα, αλλά και με ρητές φε­μι­νι­στι­κές και οι­κο­λο­γι­κές στο­χεύ­σεις. Ήδη συ­σπει­ρώ­νει δυ­νά­μεις και ρεύ­μα­τα της κομ­μου­νι­στι­κής, ρι­ζο­σπα­στι­κής, ανα­νε­ω­τι­κής, αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής και επα­να­στα­τι­κής  αρι­στε­ράς όλων των απο­χρώ­σε­ων, αρι­στε­ρούς σο­σια­λι­στές, δη­μο­κρά­τες, δυ­νά­μεις του αρι­στε­ρού φε­μι­νι­σμού και της ρι­ζο­σπα­στι­κής οι­κο­λο­γί­ας. Είναι φο­ρέ­ας που σέ­βε­ται τις δια­φο­ρε­τι­κές ιδε­ο­λο­γι­κές και ιστο­ρι­κά δια­μορ­φω­μέ­νες ευαι­σθη­σί­ες, ανα­γνω­ρί­ζει τη δυ­να­τό­τη­τα ύπαρ­ξης δια­φο­ρε­τι­κών πο­λι­τι­κών εκτι­μή­σε­ων και πα­ρέ­χει έδα­φος τόσο σε αυτές τις ευαι­σθη­σί­ες όσο και σε αυτές τις εκτι­μή­σεις να καλ­λιερ­γού­νται απρό­σκο­πτα και να εκ­προ­σω­πού­νται στην εσω­τε­ρι­κή δη­μο­κρα­τία,  απο­σκο­πώ­ντας όμως πά­ντο­τε σε προ­ω­θη­τι­κές συν­θέ­σεις.

Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με είναι φο­ρέ­ας που με­ρι­μνά συ­στη­μα­τι­κά για τη θε­ω­ρη­τι­κή κα­τα­νό­η­ση του κοι­νω­νι­κού και ιστο­ρι­κού γί­γνε­σθαι και για τη θε­ω­ρη­τι­κή μόρ­φω­ση των μελών του. Στη­ρί­ζε­ται στη μαρ­ξι­κή και ευ­ρύ­τε­ρα στη χει­ρα­φε­τη­τι­κή σκέψη και την ιστο­ρία της και προ­σπα­θεί να την επε­ξερ­γα­στεί πα­ρα­πέ­ρα, αξιο­ποιώ­ντας κάθε ση­μα­ντι­κή θε­ω­ρη­τι­κή συμ­βο­λή.

Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με είναι φο­ρέ­ας μό­νι­μα ανοι­χτός στην κρι­τι­κή της κο­νω­νί­ας απέ­να­ντί του και στη δική του αυ­το­κρι­τι­κή, με την ικα­νό­τη­τα να αλ­λά­ζει όσα κάθε φορά δεν λει­τουρ­γούν ικα­νο­ποι­η­τι­κά.

Ο φο­ρέ­ας που συ­γκρο­τού­με και διευ­ρύ­νου­με είναι φο­ρέ­ας που επι­διώ­κει συ­στη­μα­τι­κά να απο­τε­λεί πρό­πλα­σμα της κοι­νω­νί­ας που διεκ­δι­κεί.

8. Τι ζη­τά­με

Με βάση τα πα­ρα­πά­νω, κα­λού­με όσους και όσες ζουν και ερ­γά­ζο­νται στη χώρα μας, όσους και όσες είναι άνερ­γοι, όσους και όσες ζουν στο πλαί­σιο του από­δη­μου ελ­λη­νι­σμού, να ενω­θούν στο με­γά­λο πο­λυ­διά­στα­το λαϊκό κί­νη­μα που πε­ρι­γρά­ψα­με, με κε­ντρι­κό πο­λι­τι­κό στόχο την κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων και των συ­νο­δευ­τι­κών τους μέ­τρων και τη δη­μο­κρα­τι­κή ανα­τρο­πή του κομ­μα­τι­κού και πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος που τα υπη­ρε­τεί ώστε να ανοί­ξει ο δρό­μος για την οι­κο­νο­μι­κή, κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή και πο­λι­τι­στι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση της χώρας, για μια χει­ρα­φε­τη­μέ­νη Ελ­λά­δα της ερ­γα­σί­ας, της δι­καιο­σύ­νης και της δη­μιουρ­γι­κό­τη­τας μέσα σε μια ρι­ζι­κά δια­φο­ρε­τι­κή Ευ­ρώ­πη.

Κα­λού­με όσους και όσες ζουν και ερ­γά­ζο­νται στη χώρα μας, όσους και όσες είναι άνερ­γοι, όσους και όσες ζουν στο πλαί­σιο του από­δη­μου ελ­λη­νι­σμού, να με­τέ­χουν συ­στη­μα­τι­κά στις ορ­γα­νώ­σεις του συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος. Να με­τέ­χουν, ακόμη, ενερ­γά, σύμ­φω­να με τα ιδιαί­τε­ρα συμ­φέ­ρο­ντα, τα εν­δια­φέ­ρο­ντα και τις κλί­σεις τους, στους σχε­τι­κούς συλ­λό­γους, πα­ρα­τά­ξεις, αυ­το­διοι­κη­τι­κές κι­νή­σεις, οι­κο­λο­γι­κές και πο­λι­τι­στι­κές πρω­το­βου­λί­ες, σε όλους τους ποι­κί­λους φο­ρείς που ανα­πτύσ­σο­νται στους χώ­ρους δου­λειάς, κα­τοι­κί­ας και πο­λι­τι­σμού, αλλά και να συμ­βά­λουν στη συ­γκρό­τη­ση νέων τέ­τοιων φο­ρέ­ων. Έτσι θα ενω­θούν με τη δι­πλα­νή και τον δι­πλα­νό τους, θα προ­α­σπί­σουν τα κοινά συμ­φέ­ρο­ντά τους, θα πλου­τί­σουν τις γνώ­σεις τους, θα καλ­λιερ­γή­σουν τη σκέψη και τα εν­δια­φε­ρό­ντά τους, θα δια­πι­στώ­σουν το πόσο η δη­μο­κρα­τία είναι όντως πα­ρα­γω­γι­κή δύ­να­μη και το πώς η ενερ­γός δη­μο­κρα­τι­κή συμ­με­το­χή είναι η μόνη δύ­να­μη που μπο­ρεί να αλ­λά­ξει πραγ­μα­τι­κά τη χώρα.

Κα­λού­με όσους και όσες ζουν και ερ­γά­ζο­νται στη χώρα μας, όσους και όσες είναι άνερ­γοι, όσους και όσες ζουν στο πλαί­σιο του από­δη­μου ελ­λη­νι­σμού, να συμ­με­τέ­χουν ενερ­γά, ανά­λο­γα με τις γνώ­σεις, τις ανά­γκες, τις δια­θέ­σεις και τις δια­θε­σι­μό­τη­τες τους, στα δί­κτυα κοι­νω­νι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης που ήδη ανα­πτύσ­σο­νται ρα­γδαία και να συ­γκρο­τή­σουν νέα τέ­τοια δί­κτυα. Ενόσω πιέ­ζουν τους θε­σμούς προς την αντί­στοι­χη κα­τεύ­θυν­ση, τα δί­κτυα αυτά θα απλώ­νουν την ασπί­δα κοι­νω­νι­κής προ­στα­σί­ας που θα επι­τρέ­ψει στο λαό μας να επι­βιώ­σει και να προ­χω­ρή­σει.

Κα­λού­με όσους και όσες ζουν και ερ­γά­ζο­νται στη χώρα μας, όσους και όσες είναι άνερ­γοι, όσους και όσες ζουν στο πλαί­σιο του από­δη­μου ελ­λη­νι­σμού, να συ­γκρο­τή­σουν το πλατύ αντι­φα­σι­στι­κό και δη­μο­κρα­τι­κό κί­νη­μα που θα δια­κλα­δι­στεί πα­ντού για να ανα­στεί­λει την άνοδο των να­ζι­στι­κών ιδεών και συ­μπε­ρι­φο­ρών μέχρι την ορι­στι­κή εξά­λει­ψή τους από μια χώρα με τη δική μας ιστο­ρία και τη δική μας δη­μο­κρα­τι­κή πα­ρά­δο­ση.

Κα­λού­με όσους και όσες ζουν και ερ­γά­ζο­νται στη χώρα μας, όσους και όσες είναι άνερ­γοι, όσους και όσες ζουν στο πλαί­σιο του από­δη­μου ελ­λη­νι­σμού, όσους και όσες συμ­φω­νούν κατ’ αρχήν με τα πα­ρα­πά­νω, να πυ­κνώ­σουν τις γραμ­μές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ ώστε να συν­δια­μορ­φώ­σου­με τους στό­χους, τις θέ­σεις και τη φυ­σιο­γνω­μία του, τους τρό­πους δρά­σης και τη λει­τουρ­γία του, τις πα­ρεμ­βά­σεις και πρω­το­βου­λί­ες του, την όλη πο­λι­τι­κή του. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ θα μπο­ρέ­σει να επι­τύ­χει τους στό­χους του μόνο αν γίνει ένας με­γά­λος και ισχυ­ρός πο­λι­τι­κός φο­ρέ­ας που αγκα­λιά­ζει όλους και όλες που βλέ­πουν τα πράγ­μα­τα με ίδιους ή ανά­λο­γους τρό­πους ενόσω ο ίδιος λει­τουρ­γεί υπό κα­θε­στώς πλή­ρους και ανό­θευ­της δη­μο­κρα­τί­ας.

30 Οκτω­βρί­ου 2012

Η Πο­λι­τι­κή Γραμ­μα­τεία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: